huakeeluey

Kimchiiii

2011-02-23T02:45:00.000-08:00

เห้อ มาอยากกินกิมจิเอาตอนมาเมืองนอกเนี่ยนะ บัววววว

นั่นอ่ะดิ ตั้งแต่อยู่ที่ฝรั่งเศสแล้ว อยากกินกิมจิอ่ะ อยากกินกิมจิ
แล้วก็ได้แต่คิดในใจว่า ถ้ากลับเมืองไทยเมื่อไหร่ จะรีบไปกินอาหารเกาหลีแถว korean town ให้ได้

และแล้ว ในช่วงเบอร์ลินาเล่นี้เอง มดเอ็กก็พูดขึ้นมาว่า วันก่อนไปกินอาหารเกาหลีกับเพื่อนมา อร่อยมากกกกกกกก

โอ้ แสงแดดได้ส่องลงมาท่ามหลางหิมะทันที
ปิ๊ง + + ไปกินที่ไหนมาเหรอเธอ

การบอกทางของมดเอ็ก เป็นดังนี้
ลงรถสถานีนี้นะ (แล้วก็บอกชื่อสถานี) แล้วก็เดินไปทาง kaiser (ร้านสะดวกซื้อ) เดินไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ จนแกรู้สึกว่าอาจจะถูกข่มขืนได้ แล้วแกก็จะเห็นโบสถ์อยู่ทางขวามือ ร้านเนี้ยมันอยู่หลังโบสถ์ เป็นห้องเล๊กเล็ก ผนังร้านจะปิดด้วยกระดาษสีน้ำตาลที่เขียนคัมภีร์ไบเบิ้ลเต็มไปหมด ข้างในจะมีป้าชาวเกาแก่ๆ สองคนที่ดูไม่สนใจลูกค้า...

และหลังจากวันนั้นที่มดเอ็กบอกลาบินกลับประเทศด้วยการตบหัวเราส่งท้ายอย่างแรง อีกสองวันต่อมา ก็ถึงวันตามล่าหากิมจิ ของพวกเรา

ในวันที่อากาศเสือกติดลบ 12

ใครจะเชื่อว่า ทุกอย่าง เป็นไปดังคำที่มดเอ็กบอกอย่างแท้จริง ลงรถไฟ เห็น kaiser ทีแรกลังเลนิดหน่อยเพราะ kaiser มันอยู่ตรงหัวมุมพอดี แต่ก็ตัดสินใจไปทางขวา เพราะเหมือนจำแผนที่ที่มันชี้ให้ดูได้ลางๆ เดินไปเรื่อยๆ หนาวโว้ยยยย จากร้านรวง สู่ความมืด กูเริ่มรู้สึกว่าอาจโดนข่มขืนได้แล้วล่ะ แต่แกไม่ได้บอกนิว่ามันต้องเดินผ่านสุสานระหว่างนั้นด้วย เค้ากลัวววววววววววววววว

เมื่อไหร่จะถึงวะ... เป๊ง~ นั่นมันเสียงระฆังนิ เย้ เรามาถูกทางแล้ววววว
เดินอ้อมไปหลังโบสถ์ ร้านเล็กๆ กระดาษสีน้ำตาล คัมภีร์ไบเบิล และป้าชาวเกาสองคน เย้~ ~

และแน่นอนที่สูดดดดดดดดดดด kimchiiiiiiiii

คัมซาฮมิดะ
T.T

อ่าน

2010-07-06T04:19:00.000-07:00

สิ่งที่คนเขาพูดๆ กันเนี่ย ว่า คนไทยอ่านหนังสือปีละไม่กี่บรรทัด
ดูมันชักจะไม่ห่างไกลจากเราสักเท่าไหร่แล้วล่ะ
ทำงานอยู่หน้าคอม ใช้โปรแกรมจัดอาร์ต แต่พอใครมาให้อ่านอะไร เป็นต้องส่ายหน้าหนี
ไม่มีสมาธิ ไม่โฟกัส ดูรูปแล้วผ่านๆ ไป
สิ่งที่อ่านมีแค่ สิ่งพิมพ์ที่ต้องตรวจปรู๊ฟก่อนส่งโรงพิมพ์ อ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก และต้องอ่านออกเสียง ถ้าไม่อ่านออกเสียง สมองจะไม่สั่งการ ไม่ทำความเข้าใจ มองข้ามผ่านเลยไปเฉยๆ

เมื่อวานนี้ก็รู้สึกว่า พี่เก่งเนี่ย เขียนบลอคดีนะ เขียนนู้นเขียนนี่ทีละยาวๆ ได้ สงสัยเพราะอ่านมากแหงเลย
วันก่อนก็มีคนมาพูดอีกว่า ถ้าจะทำงานวิจัยได้ หรือถ้าจะเป็นนักวิชาการภาพยนตร์ที่ดีได้ พื้นฐานต้องมีนิสัยชอบอ่าน เราเป็นไม่ได้แหง แค่เห็นวันๆ เอาแต่นั่งอ่านๆ ๆ ๆ ๆ ก็เบื่อแล้ว

แต่ถ้าไม่อ่าน ก็จะไม่ฉลาด ไม่รับความรู้เพิ่ม ทำไงดีล่ะเรา แย่แล้ว ดักดานแหง
เนี่ย เขียนได้แค่นี้ก็จบแล๊ะ
ไม่ไหวเลยนะ

คนเราเนี่ยมีพฤติกรรมหลากหลาย

2010-07-05T06:12:00.000-07:00

ช่วงนี้รู้สึก เบื่อ เบื่อผ่านไปวันๆ
เบื่อเพราะเจอผลกระทบจากคนต่างๆ กันไป
บางคนดูไม่รับรู้ แต่พอเดินไปเจอความผิดอะไร ก็โบ้ยมาให้เราตลอด
บางคน ทำอย่างอื่นจนไม่รู้หน้าที่ตัวเอง เราก็เบื่อเพราะต้องไปทำหน้าที่แทนเขา แล้วก็ทำผิดๆ ถูกๆ แต่ก็ต้องทำไป
บางคนดื้อๆ ตื้อๆ พูดกันไปไม่ค่อยรู้เรื่อง เราก็ปล่อยผ่านไป กวนตีนไปบ้าง เพราะไม่รู้จะเถียงไปให้ได้อะไรขึ้นมา
บางคนขี้คุย ทำให้เรารู้สึกต่ำด้อยกว่าเขาเสมอ

ส่วนอีกบางคน ก็คงเบื่อเราเหมือนกัน ด้วยเหตุผลที่เรามองตัวเองไม่เห็น

เบื่อหว่ะ

ช่วง หลินปิง แนะำนำเพื่อนใหม่

2010-04-16T10:11:00.000-07:00

ช่วงนี้ครอบครัวของเจ้าช่างส่งผลกระทบกับข้ามากมายเหลือเกิน T_T

เมษาหน้าร้อน

2010-04-03T09:28:00.000-07:00

ช่วงนี้ม็อบอยู่รอบตัวเราจริงๆ เห้อ
วันนี้หอศิลป์ปิดตอนบ่าย งงๆ แต่ก็ดี แหะ
พรุ่งนี้ไปศาลายากันดีกว่า พี่เบิร์ดไปพิมพ์มือพิมพ์เท้า
ร้านชาเลยย้ายไปแสวงหากำไรสักหน่อย
เรียกว่า พี่เบิร์ดสร้างรายได้ (รึป่าว ต้องคอยดู)

เยอร สาม

2010-03-29T09:28:00.000-07:00

อาหารมื้อแรกที่ปลีกวิเวกไปนั่งกินคนเดียว ช่วงแรกๆ ยังกับแพคเกจ ไปไหนไปด้วยกันเป็นกลุ่ม ไปมาข้าชักเบื่อ ต้องพูดฟังอังกฤษตลอดอย่างนี้ไม่ไหว ขอนั่งกินอย่างสงบดีกว่า คนทำพิซซ่าร้านนี้หน้าตาหล่อยังกับนักบอลอังกฤษเลยล่ะ

แต่พอเจอลิ อาหารก็อัพเกรดขึ้นมาเป็นอย่างนี้

ชาวแก๊งค์ ไปๆ มาๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยกว่าใคร เปนจีน กับ ฟิลิปปินส์บ้า รูปนี้ถ่ายในร้านอาหารอินโดนีเซีย กินเบียร์แบบมีแอลกอฮอล์เปนวันแรก เริ่มชิล

นี่เป็นรูปเพื่อนร่วมห้องทั้งหมด โดยเราเปนคนถ่ายน่ะสิเรยไม่มีกูอยู่ในรูป

เยอร สอง

2010-03-29T09:06:00.000-07:00

พอเข้าช่วงเทศกาลหนังเบอร์ลิน ก็สบายแฮ ไม่ต้องไปเรียนทุกวี่วันอย่างที่เคย ดูหนังอย่างเยอะ ไม่ต้องทำไรมาก ดู ดู ดู แล้วก็ อยากทำอะไรก็ทำ อย่างเช่นไปดูตูดหมีที่จัดแสดงที่รถไฟใต้ดิน คิดถึงพี่เก่งสุดๆ เลย

นอกจากจะเจอเราได้แถวโรงหนังแล้ว ที่นี่แหละ ที่ประจำสอง เป็นที่เสื่อมๆ หน่อย ตรงรถไฟใต้ดินสถานีแถวโรงหนัง เป็นที่เดียวที่มีโทรศัพท์ที่ใช้บัตรโทรหาแฟนได้ (ห้ายูโร สี่ร้อยนาที ถ้าอยู่ในสถานที่ที่ไม่เสื่อมพอ จะกลายเป็น ห้ายูโร โทรได้ยี่สิบนาที)

แล้วก็ไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ ไปหาไมเคิลกับบับเบิ้ล

ว่าแล้วก็ถ่ายรูปคู่กับป้ายเทศกาลสักหน่อย เดี๋ยวไม่มีใครเชื่อว่าเราไปมา เพราะจะเล่าอะไรก็ไม่ได้ ลืมไปหมดแล้ว

เยอร

2010-03-29T08:54:00.000-07:00

ว่าจะ ว่าจะ ว่าจะอัพมาตั้งแต่กลับ แต่ก็ไม่ได้อัพ จนจะลืมเรื่องราวไปซะหมดแล้ว เกือบจะลืมแล้วด้วยซ้ำว่าได้ไปเยอรมันกับเขามา แหะ รูปนี้เป็นรูมเมทของข้าพเจ้าเอง มีชื่อด้วยนะ เป็นคนเดียวที่พูดภาษาเดียวกัน คุยกันทุกวัน "ไปล่ะนะ" "กลับมาแล้วจ้า" เหอ เหอ พูดไปนานเข้าก็คิดว่า นี่กูบ้าป่าววะ ทำไงได้ ก็เค้าเหงานี่น่า

หมีผู้อาภัพ ยืนอยู่ตัวเดียวโด่เด่ กลางหิมะหนาว เหมือนกูเลย

เวลาถ่ายรูป ก็ถ่ายอยู่คนเดียว ยังไม่หนิทหนมกับใคร ที่เที่ยวก็ทำนองนี้แหละ ตึกอาคารเก่าแก่ สวยงาม ละเอียดพิถีพิถัน แต่ยืนอยู่นิ่งๆ ไม่เคลื่อนไหว

อากาศหนวแค่ไหน ดูได้จากแม่น้ำข้างกำแพงเบอร์ลิน เหมือนกะทิในลอดช่องแช่ตู้เย็น

วันนี้มีเรื่องราวมากมาย๒

2010-03-16T08:52:00.000-07:00

วันนี้เจอคนประหลาด เป็นพี่คนนึงที่ปีที่แล้ววานให้เขาช่วยทำใบสมัครออนไลน์ของเทศกาลหนังสั้นให้ เข้าใจคำว่า ช่วยทำ ป่ะ ใบสมัครใบเดียว ทวงแล้วทวงอีกไม่ยอมทำสักที ก็เขาช่วยทำเลยไม่กล้าเร่งมาก รู้สึกว่าจะเป็นเดือนเลยนะ กว่าจะทำเสร็จนั่นน่ะ

พอมาปีนี้ ก็วานให้เขาช่วยทำอีก ช่วยทำโดยการเอาใบสมัครใบเก่านั่นมาเปลี่ยนเลขสักสองสามที่ แล้วเอาขึ้นในเวป ก็คิดอยู่ในใจว่า คราวนี้นานอีกแน่ แต่ทำไงได้ ไฟล์มันอยู่ที่เขา

วันนี้โทรไปถามว่าได้รับเมล์พาสเวิร์ดรึป่าว คุยกันแป๊ป เขาบอกว่า ขอเบิกค่าทำด้วยนะครับ ครั้งที่แล้วก็ไม่ได้เบิก สองพัน
แป่ววว... อะไรวะกู
ช่วยทำ
อืมมม

วันนี้มีเรื่องราวมากมาย

2010-03-16T08:42:00.000-07:00

ที่ไม่ได้อัพบล็อคมาเป็นเวลานาน ก็ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่า ลืมพาสเวิร์ด แต่วันนี้อยู่ๆ ก็นึกมันออก เอากันง่ายๆ อย่างนี้ล่ะเรา วันนี้มีเรื่องราวมากมายจริงๆ เลยนะ จะเล่าอันไหนก่อนดีล่ะ
ก็หนีไม่พ้นใช่มั้ยว่าต้องเล่าเรื่อง การเสียชีวิตของพ่อ หมายถึง ก็ใช่นะสิ พ่อตาย
มันเป็นเรื่องใหญ่สุดๆ สำหรับบางคน แต่สำหรับเรานี่ ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ หรือจะพูดว่า ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไงดีก็ได้
ผ่านมาร่วมยี่สิบปี ที่เราไม่ได้ผูกพันกัน นี่มันเกินครึ่งกว่าชีวิตเราอีกนะเนี่ย สองในสาม เป็นเวลายาวนานมากเลย เกือบจะนานกว่าสิ่งใดทั้งหมดในชีวิตเรา แต่ว่าอันที่จริง คนๆ นี้เป็นพ่อเรานานกว่านั้นอีก เพราะเป็นพ่อเราตั้งแต่เกิด ก็เสียใจ แต่รู้อยู่แล้ว หมายถึง บางทีนึกอยู่ว่า วันนึงฉันอาจจะเพิ่งมารู้ว่าพ่อฉันตายไปเมื่อสามปีก่อน อะไรเงี้ย ก็อาจเป็นได้ เพราะไม่มีการได้ติดต่ออะไรกัน
หน้าตาเขาเป็นยังไง ก็จำได้อยู่บ้าง แต่ก็คงเป็นภาพหน้าตาเขาสมัยหนุ่มๆ ประมาณสี่ห้าปีก่อน เจอกันแบบเดินสวนกัน เรายังจำเขาไม่ได้เลย ถ้าเขาไม่ทักขึ้นมา เราคงเดินผ่านไปเฉยๆ

อืม ก็ไม่รู้จะกล่าวอะไรแล้ว ดูสิ ...

ร้านชา รานช้า

2009-10-09T03:07:00.000-07:00

คุณแม่ฉายหนังเปิดร้านชามาได้ร่วมสองเดือน
ตั้งอยู่ในหลืบมุมหนึ่งบนชั้นสองของหอศิลป กรุงเทพ ที่มีฝรั่งชอบมาถามว่า ตึกนี่มันเปิดมานานแค่ไหนแล้ว ทำไมไม่มีปรากฏในแผนที่

เปิดมาได้ร่วมสองเดือน หมายถึง นี่กูมาปลีกวิเวกจากซูซู นั่งเก้าอี้ไม้กดคอมพิวเตอร์ แลจ่ายค่าทางด่วนทุกวี่วันมาได้สองเดือนแล้วเหรอเนี่ย

บุคลิกยิ้มเรี่ยราดของกูที่พี่ซีชอบบอก งัดมาใช้กับการเฝ้าร้านได้ดี ภาระกิจหลักของการดูแลร้านไม่มีอะไรมาก ล้างแก้ว ต้มน้ำ ชงชา เช็ดโต๊ะ กวาดพื้นถูพื้น ซื้อน้ำแข็ง และคุยกับพี่รปภ.ด้วยประโยคเดิมๆ ว่า เปิดประตูให้หน่อย ล็อคประตูด้วยค่ะ เป็นอันจบวัน

นั่งนิ่งๆ เหมือนไม่ได้ถูกจับตามอง เวลาคนมายืนหน้าร้านแล้วสอดส่ายสายตาผ่านกระจกใสๆ
ปวดฉี่วะ

การจากไปของแดง

2009-03-31T06:19:00.000-07:00

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ไม่ค่อยเคยจะนึกถึงมาก่อน โตโยต้า โคโลล่า 9ฬ 9893 สีแดง รถคู่บุญของครอบครัวได้จากไปแล้ว ขับออกไปโดยใครก็ไม่รู้ชื่อ เหลือไว้เพียงปึกเงินร้อยกว่าใบในกระเป๋า (แล้วตอนนี้ก็หายไปแล้วซะด้วย)

ตัวเลข 1996 ในสมุดทะเบียนทำให้รู้ว่า นี่แกอยู่กับฉันมานานมากเลยนะ 12 ปี พูดได้ว่า คนที่รู้จักฉันเกือบทุกคนรู้จักแดง 1996 นั่นฉันเพิ่งรู้จักกับแพรใหม่ๆ หมาดๆ แดงก็เข้ามาในชีวิต แถมอยู่นานกว่าแพรอีก เหอ เหอ เดียก็รู้จักแดง พี่เก่งก็รู้จักแดง แอ๋มก็รู้จักแดง แป่ว คนในชีวิตกูก็มีอยู่แค่นี้นี่หว่า

เอาน่า
แดงนั่นเองที่ทำให้ฉันไม่เคยขึ้นรถเมล์กลับบ้านเองจนจบม.6
แดงนั่นเองที่ทำให้ฉันรู้ตัวว่าเป็นคนชอบล้างรถ เฝ้าฉีดเฝ้าล้างมันทุกอาทิตย์ถ้าไม่ขี้เกียจ

แดงมีบาดแผลการผ่านสมรภูมิไม่มากไม่น้อย แต่ไม่ถึงกับเลือดตกยางออก เฉี่ยวชนกับเพื่อนร่วมทางบ้างพอเป็นกระสัยว่า แต่ถึงรบไม่ขลาด แต่พอมาปีหลังๆ บาดแผลไม่ได้รับการศัลยกรรมเพราะเปลืองเงินทอง และแม่บอก พอรับได้ วันนี้ที่แดงจากไปเลยไปพร้อมกับรอยบุบข้างท้ายที่เจ้าของเขาเล่าให้เซลล์ทุกคนฟังว่า มันไปจิ้มต้นลินจี่มา

มีอยู่ช่วงนึงแดงตกระกำลำบากเพราะโดยสิงห์อมควันยึดไปขับ ภายในคุเคล้าไปด้วยกลิ่นบุหรี่ แบบฝังลึกลงไปในเบาะ มองไปเห็นผงขาวๆ ตามจุดต่างๆ ภายนอกเสื่อมโทรมเพราะไม่ได้รับการทำความสะอาดเป็นเวลานาน วันดีคืนดีแดงเลยหยุดเคลื่อนตัวตรงกลางถนนซะอย่างงั้น และนั่นเองทำให้ทุกคนได้รู้ว่าแดงก็มีหัวใจ

โชคดีของแดง แต่โชคร้ายของแม่ (ในฐานะนายทุน) ที่สิงห์อมควันหันไปได้กับมาซด้า แดงเลยหลุดจากโซ่ตรวนการทารุณกรรม กลับมาสู่อ้อมกอดการล้างการเช็ดของฉันอีกครั้ง จนสุดท้าย กุญแจขับเคลื่อนของแดงก็ตกมาอยู่ในมือฉัน ด้วยการสนับสนุนในฐานะโค้ชฝึกสอนจากแอ๋ม แดงได้รับความรักเป็นอย่างดี เลยไม่งอแงทำเครื่องรวนเหมือนคราวก่อน ทั้งที่ครั้งนี้มักจะต้องออกสนามลูกรังศาลายาอยู่ทุกวี่วัน แต่ไม่นานพอเสียงลือเสียงเล่าอ้างถึงรถคันใหม่ลอยมาเข้าหูแดง มันก็เริ่มออกอาการ ส่งเสียงร้อง และมากสุดถึงขั้นตะโกนโหวกเหวกผ่าน(ต่อม)ลูกหมาก

เวลาจะพูดถึงการซื้อรถคันใหม่ตอนที่นั่งอยู่ในแดง แม่ต้องคอยกระซิบกระซาบ แล้วหันมาบอกฉันว่า เดี๋ยวมันน้อยใจ มันรู้จะเนี่ย

ทำไงได้
ขอโทษด้วยนะ

ถ่ายรูปไว้ด้วยล่ะ ในมือถือ แต่ต้องไปศึกษาวิธีเอาออกมาก่อน
รถคันใหม่ชื่อ ทอง

ข้าพเจ้ามาแล้ว

2009-02-15T22:00:00.000-08:00

มีคำถามข้อนึงในเมลฟอร์เวิร์ดถามว่า ถ้าไม่ได้เกิดเป็นคนแล้วอยากเกิดเป็นอะไร
กูตอบว่า จอบิ
จอบิเป็นหมา
ทำให้นึกได้ว่าจะเล่าอะไร
ชีวิตนี้มีหมาที่รู้จักอยู่ 3 ตัว
ตัวแรก ชื่อ โบโบ้ เป็นหมาที่แพรบอกว่า หน้าโง่
และ เหมือนเรา
เหอ เหอ
หน้าโง่
ตัวขาวๆ ใหญ่ๆ ปานนี้คงอ้วนแล้ว
ที่ได้ขึ้นชื่อว่าหน้าโง่ ก็เพราะว่า ตอนเด็กๆ นั้นนั่งอยู่ดีๆ ตรงระเบียงเตี้ยๆ
หันไปอีกที อ้าว ตกลงไปข้างล่างจุ่มตัวอยู่ในกระป๋อง
ตอนนี้มันแก่แล้ว แต่ยังเป็นหมาสุดที่รักเหมือนเดิม ถึงจะหน้าโง่ แต่ฉลาดเอาใจ เอาใจแบบเงียบๆ ถ้าเจ้าของกำลังไม่สบายใจ ก็จะเอาตัวอ้วนๆ ก้นอวบๆ ไปนั่งพิง นั่นแหละคือการเอาใจของมัน
ตัวที่สอง ที่ถึงทำเป็นไม่รู้จักก็ต้องรู้จัก คือหมาของพี่เก่ง ชื่อ จูดี้
ชื่อแร๊ด แรด ตัวก็แรดด้วย ขี้สำออย ชอบการเอาใจ และเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง
เราไม่ค่อยสุงสิงกัน แต่ได้ยินข่าวคราวเสมอๆ จากการบอกเล่าของพี่เก่ง
จูดี้ อายุเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เป็นหมาแถวบ้าน ที่อยู่ๆ พี่เก่งก็ถือกรรมสิทธิ์เก็บมันมาเลี้ยง มากอด มาด้วย ได้เสียเป็นเมียอันดับหนึ่ง ตอนนี้กลายเป็นทาสรักปัดไม่ขาดไปซะแล้ว
ตัวสุดท้ายก็คือ จอบิ จอบิเป็นหมาหน้าตาดี หุ่นบึ๊กส์ แต่ไม่มีไข่ เพราะโดนกัด ต้องไปตัดออก
ตอนนี้เสียงเห่าของมันเลยราวกับเสียงผู้หญิงกรี๊ด
จอบิบ้าระห่ำ ชอบให้วิ่งไล่ ไม่อยู่เฉย ไฮเปอร์เหมือนเจ้าของมัน
ก่อนจะมาชื่อ จอบิ นั้น เรารู้จักมันในนาม น้องหมา และยังมีอีกหลายชื่อมากมาย คาดว่าชื่อ จรเข้ ก็อาจจะเคยมาแล้ว
อยู่ๆ เรานึกภาพความแตกต่าง หมาสามตัวที่เรารู้จักกับเจ้าของของมัน
ถ้าเราหันไปมองโบโบ้ ตัวแรก มันจะนั่งอยู่ข้างๆ เจ้าของ เอาตูดพิง แล้วยิ้มหวาน เจ้าของก็นั่งยิ้มแหะแหะเช่นกัน มาทำให้ฉันมีความสุขเดี๋ยวนี้นะไอ้ตูด
ถ้าหันไปมองจูดี้ อ้าวทำไมจูดี้ไม่อยู่กับพื้น ก็จูดี้อยู่ในอ้อมกอดพี่เก่งนี่น่า ได้รับความอบอุ่นเต็มที่
ส่วนถ้าหันไปหาจอบิ ไอ้นี่ไม่อยู่นิ่ง เพราะเจ้าของกำลังเชียร์ให้มันกระโดดโลดเต้น ย่ะ ย่ะ สนุกสนานกันใหญ่ ขอเล่นด้วยคนได้ป่าว J

กลับมาซบอกบล็อคดีก่า

2008-11-11T22:08:00.000-08:00

สืบเนื่องมาจากอุตริไปสมัครสวัสดีห้ากับเขาดูบ้าง ทั้งที่โดนแซวว่าเขาฮิตกันไปตั้งสองสามปีแล้ว เพิ่งจะโผล่หน้ามา ทำไงได้ เพิ่งสัมผัสไฮสปีดกับเขานี่น่า
สนุกสนานอยู่ได้วันสองวัน ทิ้งบล็อคไปมีแฟนใหม่ ไม่ทันไรก็เบื่อ
แถมยังทำไรเกิ้มๆ ที่มีคนพยายามบอกแล้วก็ยังไม่เข้าใจ
เมื่อมีคนทัก เราก็ตอบ แล้วมันผิดตรงไหนวะ
สุดท้ายถึงขนาดพี่เก่งต้องมาสอน วิธีการตอบ ของยี่ห้อนี้เขาไม่เหมือนบล็อคนะจ้ะหนู
เหอ เหอ
ฉันไม่เข้าจายยยยยยยยยย
บ่นไปบ่นมา ก็ไม่ยอมเข้าไปตอบในหน้าจอของคนอื่นสักกะที
จนสุดท้ายแพรต้องมาด่าเข้าอีกรอบ ฉันไปเม้นท์ของเธอแล้วทำไมเธอไม่ตอบฟะ
ไรอ่ะ พอตอบแล้วมันไปขึ้นของคนอื่นเขาไปทั่ว กูไม่ชอบนี่หว่า
อื้อ อื้อ อื้อ
กลับมาซบบล็อคเหมือนเดิมดีกว่า
ข้าน้อยขอกลับมาตายรังนะพี่หมี นะไอลดา

ไอลดาที่รัก

2008-10-02T07:20:00.000-07:00

กูอัพบลอคทั้งๆ ที่ไม่มีเรื่องจะเล่า แต่เพราะไอลดาที่รัก...
จริงๆ แล้วกูมีเรื่องเล่ามากมาย แต่ถ้าเล่าไปทั้งหมดเมิงก็คงเบื่อที่จะฟัง
เอาเป็นว่ากูยังมีชีวิตอยู่ดี มีคนให้คิดถึง กิน นอน อ้วน อย่างปกติ
อย่างงี้แหละ มีแฟนแล้วเขาต้องทิ้งเพื่อนกันถึงจะครบสูตร
แต่ไม่นาน กูจะกลับไปซบอกไอลดาที่รัก นะ นะ นะ นะ
:))))

*อย่านอกใจกูไปกับพี่เก่งซะก่อนล่ะ ชิ ชิ

ปารีส (มุม) กล้องวนิ

2008-06-26T08:35:00.000-07:00

1. นกฮูกที่ไหนวะ กูก็จำไม่ได้
2. ดูๆ แล้วไม่รู้ว่าเป็นเรารึป่าว แต่ก็น่าจะใช่
3. เพื่อนร่วมงาน
4. นู้ด
5.ปะติมากรรมทับซ้อน
6.เป็นรูปที่ดูออกและสีชัดที่สุดแล้ว

พอดีเราใช้ฟิล์มที่มันเสื่อมสมรรถภาพแล้วน่ะวนิ ไม่ต้องตกใจ
แร้วก็...หมุนคลิกมั่วๆ ด้วย เหอ เหอ

.

ปารีส (เว่อร์ชั่นไม่ตึก)

2008-06-25T08:16:00.000-07:00

2008-05-27T08:38:00.000-07:00

อันเรื่องประหลาด ที่โอเบอร์-ปารีส

2008-05-27T08:12:00.000-07:00

แค่อยากตั้งชื่อไว้เป็นอนุสรณ์
แต่หลังจากนี้จะเป็นบันทึก ถึงการไปเยือน

เนื่องด้วยเทศกาลหนัง โอเบอร์เฮาเซ่น ที่ดูแล้วเราไม่น่าจะสร้างประโยชน์ประยังใดๆ ให้แก่องค์กรได้มากนัก แต่เมื่อได้ไป ก็ไปสิคับ หมายกำหนดการเดินทางวันที่เท่าไหร่ไม่รู้แร้ววะ (1 พ.ค. 2551 มั้ง) และเพื่อนร่วมทางนาม ชื่นสุมน
เวลาสิบกว่าชั่วโมงกับการเดินทางและการดีเลย์ของเครื่องไปมา ทำเอาเรามึนๆ เมื่อได้เหยียบเท้าลงบนพื้นดินของเมืองแฟรงค์เฟิร์ต พร้อมกับคำที่พวกเราพร่ำพูดกันอยู่ได้ว่า “พวกเราก็เก่งกันมากนะ” (ที่มาถึงกันจนได้)
คืนแรกหลังจากลงเครื่อง เรานั่งแท็กซี่ราคา 35 ยูโร สู่บ้านพี่เป๊ก พันธมิตรชั้นวีไอพีของมูลนิธิหนังไทย เราปรับตัวเองสู่โหมดมารยาทโดยการ นั่งอยู่เฉยๆ แล้วก็ยิ้มไปยิ้มมาในบ้านใครก็ไม่รู้จัก พร้อมกับคุณแม่ของเขา ที่พี่ลิบอกรูปพรรณสัณฐานก่อนหน้าว่าตัวสูงกว่าพัดลมที่ออฟฟิศนิดเดียว คืนนั้นเราหลับนอนบนโซฟาความยาวขนาดขาเกิน แล้วตื่นขึ้นมาในยามเช้าตรู่ด้วยความเมื่อยหรือแปลกที่ก็ไม่แน่ใจนัก เผื่อเผชิญหน้ากับการเดินทางอีกทอดหนึ่งด้วยรถไฟสายด่วนสัญชาติเยอรมัน สู่ที่หมาย โอเบอร์เฮาเซ่น
ใครจะรู้ว่า 35 ยูโรในคืนแรกสร้างผลกระทบการใช้สตางค์แบบ ช่างมันเหอะ อีกหลายๆ ครั้งต่อมา
พวกเราเก่งกันมากอีกครั้ง เมื่อได้มายืนอยู่หน้าออฟฟิศเซ็นเตอร์ของเทศกาลที่เป็นจุดประสงค์หลักของการเดินทาง
แสดงตัวเสร็จสรรพ เดินลากกระเป๋าตามแผนที่เมืองเล็กๆ สู่โรงแรมที่พัก ปลดเปลื้องภาระ และตั้งใจทำงาน
ทุกอย่างเป็นไปตามนั้น ยกเว้นไอ้ข้อที่ว่า ตั้งใจทำงานนี่สิ
พวกเราทำเป็นฟิตโดยการจองตั๋วดูหนังในวันนั้น 3 โปรแกรมรวด ทั้งที่เมื่อถึงก็ปาเวลาเข้าไปครึ่งวันเสียแล้ว ผลปรากฏว่าวิถีทางหนังที่โอเบอร์เฮาเซ่นนิยมนั้นเป็นตัวขับกล่อมพวกเราได้เป็นอย่างดีในวันแรก z z z
โปรแกรมที่ 1-2 เราจำได้ว่าได้ดูหนังไปอย่างมากโปรแกรมละเรื่องเท่านั้น แล้วค่อยมาตื่นเอาโปรแกรมที่ 3 ซึ่งเป็นงาน MV สร้างประโยชน์ได้มากเลยกรู

เราพึงพอใจกับการเป็น ชาวต่างชาติ หนักหนา แถมเป็นชาวต่างชาติที่ไม่พูดภาษาอังกฤษเสียด้วย จะพูดทำไมล่ะ ในเมื่อมีล่ามติดตัวมาทั้งตัวแบบนี้ นอกจากการพูดภาษาไทยแร้ว เราใบ้ล้วน ชาวต่างชาติทำอะไรก็ไม่ผิด ข้ามถนนตอนสัญลักษณ์เป็นตัวแดง โดนด่าก็ฟังไม่รู้เรื่อง เอ๋อๆ ไปมองหน้าเขาก็เอ็นดู ทำอะไรเพี้ยนวิถีไปเขาก็ไม่ใส่ใจมาห้ามปราม อากาศก็ดีแสนดี ตากแดดก็ไม่ร้อน เดินก็ไม่ค่อยเหนื่อย เห็นอะไรก็ตื่นตาตื่นใจ ต้นไม้ ใบไม้ ท้องฟ้า บ่อน้ำ ถนน รถ คน อาหาร ร้านค้า + + +

อย่าเพิ่งมาปรามาสว่าเราจะหลับเช่นวันแรกเจอนั้นทุกวันไป มันไม่มีอีกแล้ว (อาจจะมีบ้างเล็กน้อย) ถึงหนังที่นี่จะแปล่งๆ กับรสนิยมของเราอยู่มาก แต่เมื่อมาแล้วก็ ต้องสู้ หลายเรื่องพบว่า นั่งทำอย่างอื่นดีกว่าวะ ส่วนอีกหลายเรื่องเป็นที่ดูจะชอบใจ แต่แล้วก็ต้องหวนคิดว่า หรือเพราะว่าเรื่องก่อนๆ มามันน่านอนเสียมากกว่าฟะ เรยทำให้เรื่องนี้มันโดดเด้ง วิจารณญานของเราถูกเรียกใช้งานอย่างเต็มที่ หิวก็กิน แต่ง่วง ไม่นอน คิวตารางการดูหนังของพวกเรานั้น ในขณะที่เรารู้สึกว่ามันโคตรจะเต็มเอียด แต่เพื่อนร่วมงานมักมาพูดต่อภายหลังด้วยความเสียดายและเสียใจว่ามันได้พลาดหนังไปหลายเรื่อง ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกเราอาจไม่มีชีวิตรอดก็ได้นะ

หลังจากเริ่มต้นด้วยการตะลุยดูหนังสายประกวด ทั้งอินเตอร์และเยอรมัน การอ่านซับภาษาสากลของเราพบว่า แม่งโคตรล้มเหลว กรูเหนื่อยเหลือเกินกับการทำความเข้าใจ บวกกับแนวหนังก็ไม่รู้จะเอ็กซ์เปอร์ไปถึงไหน สุดท้ายเราเลยพึงใจทำหน้าตึงๆ แล้วไปนั่งดูหนังร่วมกับเด็กๆ วัยประถมในโปรแกรมหนังของเด็กเสียมากกว่า ทั้งที่หนังส่วนใหญ่ไม่มีซับและพูดภาษาต่างดาว แต่ก็ดูจะเข้าใจได้ง่ายกว่าสายประกวดเป็นไหนๆ พร้อมบรรกาศโหหิ้ววของเด็กฝรั่งช่างจำนันจา ทำให้คึกคักคึกคักคึกคักคึกคัก...

2008-04-29T08:57:00.000-07:00

คิดว่าเราคงกำลังพยายามอัพบลอคก่อนหายตัว
อากาศย่ำแย่ เป็นใจให้ช่วงนี้เราปวดหัวฉิบหาย
เมื่อวานได้รับโทรเลขจากวนิ
แพรมาเฉลยทีหลังว่า ช่วงนี้เป็นช่วงฮิตส่งโทรเลข ก่อนหมดอายุ
อยากจะส่งบ้าง แต่คงไม่ทันแล้ว
อีกหน่อยต้องมีพิพิธภัณฑ์โทรเลขไทย
อะไรเก่าๆ ก็หายไปอีกอย่างหนึ่ง แล้วก็มีสิ่งใหม่มาแทนที่
เจริญแล้ว ว่างั้น
สงสัยว่าฝนที่ตกลงมาจะผสมยานอนหลับมาด้วย
ทำไมคืนนี้มันไม่ออนวะ

ภารกิจง่ายๆ ภายในสิบวัน
หาที่นอน ดูหนังให้ตาแตก ร่าเริงในปารีส และซื้อของที่ได้รับมอบหมายให้ครบ

2008-04-20T08:48:00.000-07:00

หลังจากอ่านแม็กกาซีนออนไลน์ของเดียแล้ว นิ้วกูก็เริ่มกระดิกเล็กน้อย อยากอัพบลอคขึ้นมาตะหงิดตะหงิด
-----------------
ขอสารภาพว่า บัวจำญี่ปุ่นของเราไม่ค่อยได้เลยพี่เก่ง 555
แต่เหตุผลที่ทำให้คิดถึงมันอยู่บ่อยๆ ในช่วงนี้ก็เพราะ..เรากำลังหาข้อมูลในการเดินทางครั้งต่อไป
ฝรั่งเศสที่ไม่เคยฝันถึง
แต่เมื่อได้ไปแล้ว ก็ เอาวะ
คิดถึงพี่เก่งทุกทีที่เปิดแผนที่เลยล่ะ
ยังจำได้แว่วๆ ว่า เราตื่นเต้นใน "ภูมิ" ของพี่เก่งมาก เมื่อตอนที่ไปตลาดนัดที่วัดอะไรสักวัด แล้วพี่เก่งบอกว่า มันเปิดวันนี้วันเดียว (วันพฤหัสรึป่าวน้า..มั่ว) ไอ้ภูมินั้นยังกะบูเมอแรง ตอนนี้บัวก็เริ่มพอจะจำได้แล้วว่าพิพิธภัณฑ์ไหนในปารีสปิดวันไหน แล้วจะเปิดดึกกว่าปกติวันไหน เหอ เหอ
แต่บางเรื่องก็แม่งยังจำไม่ได้อยู่นั่น ประมาณว่าอ่านข้อมูลบรรทัดเดิมมาหลายครั้งแล้วอ่ะ เพราะมันลืม อ่านมันเข้าไป อ่านมันเข้าปายยยย
ถนนหนทาง(ใต้ดิน)เริ่มพอจะนึกภาพออกคร่าวๆ ว่ากูจะสัญจรยังไงได้ ทางเข้าสถานที่ท่องเที่ยวก็ดูรูปจนรู้สึกชักจะชินตา ยังกะไปถึงมาแล้วยังไงยังงั้น (ทั้งๆ ที่จริงๆ ต้องไปโอเบอร์เฮาเซ่นก่อนนะ แต่ความรู้สำหรับที่นั่นมีค่าเป็นศูนย์เลยแหละในหัวเนี่ย)
แต่วันนี้คับ เริ่มมีประเด็นใหม่ๆ นอกจากเส้นระโยงระยางบนแผนที่ นั่นก็คือเรื่อง เงิน
เงินไงล่ะ น่าเบื่อจริงๆ
เหมือนทำให้นึกถึงบุญคุณของพี่หมีในอากาศขึ้นมาได้ นี่กรูต้องเก็บเงินทั้งหมดไว้กับตัวหรือนี่ พอกลับที่พักตอนค่ำกรูมิต้องนอนทำบัญชีหรือไงวะ ม่ายยยยยยยยยยยยย
แล้วไงเล่า ตอนนั้นแค่ตื่นเช้ามาแล้วพี่เก่งก็ยัดเงินใส่มือวันละนิดๆ หน่อยๆ เผื่ออยากกินน้ำหนมอะไรจะได้ไม่ต้องวิ่งไปขอเงินเฮียให้เหนื่อย
แล้วไรเนี่ย มันไม่มีอย่างนั้นอีกแล้วอีนู๋
อืมมมมม
เจ้าต้องดูแลตัวเองล่ะน้าาา...
จ้ะ
T-T

อันภารกิจนี้ใหญ่หลวงนัก

2008-04-06T01:29:00.000-07:00

ยังกะกำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดใน the host อาวุธของเราคือ กรรไกรตัดกิ่ง ลำต้นเลื้อยลดสีเขียวขรุขระน่าขยักแขยง ขนาดประมาณหัวแม่มือไม่ยอมขาดกันง่ายๆ ออกแรงดึงทีแทบจะรื้อกระถางริมกำแพงทั้งแผงไปด้วย

ผ่านเวลามายาวนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ที่พวกเราปล่อยหลังบ้านพื้นที่กว้างแค่เมตรกว่าให้รกร้าง ไร้คนดูแล หลังจากสร้างบ้านใหม่ แม่เห่อเหิ่มกับการจัดวางกระถางต้นไม้ได้ไม่นาน พอขโมยขึ้น จิตใจของผู้อยู่อาศัยผันปรวน ก็ไม่มีใครใส่ใจจะเปิดประตูหลังบ้านไปอีกเลย นอกจากเหตุผลที่ว่าต้องเดินไป “เปิดแก๊ส”
หลังจากที่แม่สำรวจแล้วว่าพรุ่งนี้มันไม่ต้องไปทำงาน “วันนี้ไปตัดต้นตำลึงหลังบ้านกันนะ รก น่ากลัว”
-____-
“ไม่เอา จะทำงาน” เนี่ยยยยยย
ตุ่นรีบวิ่งหนีขึ้นห้อง เพื่อจะพบว่า อ้าว กูไม่มีเท็ค(ข้อมูลงาน)แล้วนี่หว่า แล้วจะทำงานได้ยังไง....สงสัยเราคงหลีกหนีภารกิจครั้งนี้ไม่ได้ซะแล้ว
ฮืม
...
และแล้วยุทธการ ดึง ตัด ยัด กวาด ของสองแม่ลูกก็ดำเนินไป ในวันที่ฝนเพิ่งผ่านฟ้าทำเอาพื้นดินเปียกเฉอะแฉะ เห้อ อากาศก็ไม่เปนใจ ตัวละครก็ขี้เกียจ ฉับ ฉับ ฉับ
นี่ถ้าดึงงูขึ้นมาด้วยก็คงไม่รู้หรอก
เหอ เหอ จะคิดทำไมวะ
อ๊ากกก โอ้ยยยยย ไอ้เวรรรรร 555 เสียงฝ่ายตรงข้ามร้องกันระงม นี่กูเปนฝ่ายดีหรือเป็นพรรคมารกันแน่ เอาน่ะ คิดซะว่ามันเป็นพวกสัตว์ประหลาด ต้องกำจัด กำจัด ฉับ ฉับ ฉับ
และในเวลาชุลมุนมนุษย์กำลังกู้โลกเช่นนี้ ก็ย่อมต้องมีผู้เสียสละบ้างเป็นธรรมดา ครั้งนี้ ผู้เสียสละของเราคือ ชวนชมสาว ผู้ชูช่อดอกสีชมพูแป้นแล่น ที่ดันมาขวางทางฮีโร่ในการปราบเหล่ามาร อ๊ากกกกกกกกกกก โอ้ยยยยยยยย อย่าร้องซี่ กูก็กลัวน้าาาาา
เห้ออออออออออ
โชคดีจังที่วันนี้สมุนมารอย่าง จิ้งจก ฯลฯ ไม่ค่อยออกโรงมาปกป้องพวกพ้องเท่าไหร่ แหะ
แต่พบว่า มีลูกคางคกเยอะมากกกกกกก
...
หลังเสร็จภารกิจแล้วฮีโร่เขาจะทำอะไรกันต่อน้า
ไม่รู้อ่ะ แต่กรูไปอาบน้ำก่อนดีกว่า
T-T
ต่อด้วยการนอนกลางวัน เหอ เหอ

ปีกของฉันมันหนัก บินต่อไม่ไหว จะขอพักกายชั่วกาล

2008-04-03T06:38:00.001-07:00

ไม่อยากเห็นภาพใด แม้แต่ท้องฟ้า
อยากจะพักดวงตา ลงชั่วกาล
จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์
จะหลับฝันไม่ขอตื่น ขึ้นมา

คงจะมีเพียงลมหายใจรวยริน
เอนกายบนดิน ยอมรับความแพ้พ่าย
ปีกของฉันมันหนัก บินต่อไม่ไหว จะขอพักกายชั่วกาล...

2008-03-27T21:03:00.000-07:00

ห่างหายไปนาน ข้าพเจ้ากลับมาแร้วพี่น้อง (หมายถึงเดียกับพี่หมีน่ะ) ช่วงนี้เรื่อยเปื่อยแบบบ้าบอมาก เรยไม่ค่อยมีอะไรจะเล่าวะทุกอย่างผิดที่ผิดทาง อากาศร้อน หงุดหงิด แม่ด่า คอมเจ๊ง แอร์เสีย แต่สันดานยังเหมือนเดิมอยากนอนอยู่เฉยๆ เปิดแอร์เย็นฉ่ำ อ่านการ์ตูนกองโต เปนหมีแพนด้าที่มีสันดานขี้เกียจที่สุดในโลกกก

โปสการ์ดจากเน็ท

2008-01-30T08:38:00.000-08:00

โปสการ์ดนี้ ท่านได้แต่ใดมา
เจ้าสาวงานวิวาห์ ท่านให้

ความสุขของเจ๊กเส็งคืออะไร

2008-01-26T07:19:00.000-08:00

มันเริ่มต้นจากประโยคนี้
เมื่อวาน คุยกับพี่เก่งเป็นเวลานมนาน เรื่องโน้นเรื่องนี้ ลอยไปลอยมา เล่ากันไปมาเรื่อยเปื่อย
จนมาถึงการเล่าถึงคำถามที่ว่า ความสุขของเจ๊กเส็งคืออะไร
คืออะไรก็ไม่รู้ แต่ประโยคถัดมา เราพูดว่า ความสุขของบัวคือการได้กินอาหารญี่ปุ่น เหอ เหอ ไม่เกี่ยวไรด้วยแต่อยากบอก
และดังพระเจ้าประธานพร เย็นย่ำวันต่อมา รู้สึกตัวอีกทีเรากำลังจะเยียบเท้าเข้าร้าน zen ในอีกไม่กี่ก้าวข้างหน้า
-ความสุขของบัวคือการได้กินอาหารญี่ปุ่น-
แล้วไมตอนนี้มันรู้สึกเศร้าๆ วะ อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงความสุขของเมิงแล้ว
ฮืมมมมม ซัลม่อนเข้าปากไปคำแรก แห แห แห อ้อ ความสุขเปนอย่างงี้นี่เองงงงงง
---
กลับบ้าน นั่งลูบพุงกลมๆ เฮ้อ อยากกินปลาดิบอีกแระ
:)

2008-01-24T04:58:00.001-08:00

มันก็เรื่องที่รู้อยู่แร้ว
---
ไหนขอทดสอบความต้านทานหน่อยดิ

ตอนนี้ทำนี่อยู่

2008-01-22T04:56:00.000-08:00

http://www.bangkokchildrenfilm.multiply.com/

สืบเนื่องจาก blog tag

2008-01-22T04:39:00.000-08:00

เริ่มกันเรย

1. คุณเริ่มเขียน Diary/Blog ตั้งแต่วัน เดือน ปี ไหน
แถวๆ ปลายเดือน may 2005 เริ่มจากการโพสต์รูปโปสเตอร์หนังเรื่องนานะ

2. คุณชอบตอนไหนที่คุณเขียนมากที่สุด ... เพราะ ????
อันนี้เรยต้องไปไล่เปิดดูคร่าวๆ ว่ากูใส่อะไรลงไปในบล็อคตัวเองบ้าง
ชอบ some emotion of n' me มากที่สุด ความจริงก็แค่ใส่รูปกับอีกหนึ่งประโยค
แต่กูพบว่ากูชอบสื่อสารด้วยรูปมากกว่า เวลากูเขียนมากมายวะ

3. ตอนไหนที่มีคนเข้ามา Comment Diary/Blog ของคุณมากที่สุด
ไม่มีหรอก เพราะคนที่commentบล็อคนี้ก็มีแค่เมิง กับพี่เก่งเท่านั้นแหละ

4.เพิ่มเติมความลับส่วนตัว
ตอนนี้กูอยากโทรศัพท์มากเรย ทำไงดี

5. แล้วอยากรู้รายละเอียด Diary/Blog ของใครอีกละ
ถัดจากเมิงแล้ว ก็ต้องส่งต่อให้พี่เก่งอ่ะดิ อิอิ

2008-01-09T06:19:00.000-08:00

ขึ้นปีใหม่แล้ว
...
นั่นอ่ะดิ ขึ้นปีใหม่อีกแล้ว ทำไงดีวะกู
เมื่อเวลาผ่านไป มีเพื่อนที่กลายเป็นแม่ มีเพื่อนแต่งงาน มีเพื่อนร่ำเรียนสำเร็จภาษามาจากเมืองนอก
และมีเพื่อนที่ได้งานทำ
แล้วกูล่ะ
...
คงต้องจารึกจุดเริ่มต้นอะไรไว้ซะหน่อย
เหอ เหอ
กลับมาสำรวจความอ่อนด้อยทางสุนทรียะ ปนิธานปีนี้ ข้าจะใช้เวลาหนึ่งปี หัดเล่นกีตาร์
(แต่เริ่มจาก พี่เก่งเอากีตาร์มาให้ที่บ้านหน่อยดิ แหะ)
ส่วนความตั้งใจเมื่อปลายปีที่แล้วเรื่อง indesign ถูกตัดตกไปแล้ว เพราะตั้งใจว่าจะเอาดีด้าน Illus ให้มากขึ้นยังจะดีซะกว่า เพราะฉะนั้นไม่นับ
สรุปว่า มีเพียงข้อเดียวเนี่ยแหละ ทำให้ได้แล้วกัน
จะเป็นการบันทึกไว้ให้ได้อายตอนปลายปีรึป่าววะเนี่ย

ปล. ส่วนสุขภาพในด้านอื่นๆ ล้วนเพิ่มพูนความแข็งแรงขึ้นตามลำดับ ยกเว้นร่างกาย
ปล. ถ้าพี่เก่งไม่เอามาให้ ความตั้งใจของน้องจะสำเร็จผลได้จะใด

happy new year คับพี่น้อง

2007-12-29T06:40:00.000-08:00

2007-12-24T07:21:00.000-08:00

move on

2007-12-22T08:29:00.000-08:00

ความระส่ำระสายมาเยือน หลังจากใช้ชีวิตเรียบง่ายเรื่อยเปื่อย วันนี้กูก็เกิดอาการจะร้องไห้กับเรื่องเดิมๆ หลังจากเจอคำสะกิดใจเพียงเล็กน้อย แต่ที่ไหนได้ เปิดประตูเข้าบ้าน พบโปสการ์ดจากต่างแดน มีรัศมีก่นด่าพฤติกรรมถ่อยเถื่อนที่ทำตัวเหมือนกะลังหนีหน้างานแต่งงานเพื่อน นี่กูทำตัวไม่ดีเรยใช่มั้ยเนี่ย ได้ความดังนั้นเรยต้องปรับโหมด โทรศัพท์ไปรายงานตัว เป็นเด็กดีว่า วันอาทิตย์เจอกันครับทั่น เหอ เหอ เหอ แสดงความยินดีกับเพื่อนมันจะไปยากตรงไหนฟะ

มือใหม่

2007-12-10T07:22:00.000-08:00

หลังจากเจอวิธีทำภาพโลโม่จากโฟโต้ชอป ก็มาเจอวิธีการทำภาพสีน้ำจากโฟโตชอปอีก อินเตอร์เน็ตนี่มันดีจิงๆ เนอะ แต่ว่าไปเรียนวาดสีน้ำดีมั้ยนะ

ปัญญาและความกล้า

2007-12-10T06:55:00.000-08:00

2-3 ปีก่อน ใครคนหนึ่งเคยบอกว่า ทุกครั้งที่เขาอธิฐานขอพร มีเพียง 2 ประการที่หวังว่าจะมีไว้ในครอบครอง หนึ่งคือ ปัญญา และสองคือ ความกล้า
ฟังดูดี และเป็นสิ่งที่เราไม่ค่อยจะมีสักเท่าไหร่ หลังจากนั้นเราจึงตั้งใจว่า ทุกครั้งที่ขอพร เราจะขอสองสิ่งนี้บ้าง แต่ที่ไหนได้ ผ่านไปไม่ถึง 2-3 วัน ตูก็ลืม ข้อที่สามอาจจะต้องขอ ความจำ สำรองไว้

เมื่อคืนนี้เราฝันถึงความขี้ขลาด เลยนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้

ฝันว่าไฟไหม้ ตึกสีน้ำตาลสูงประมาณ 6 ชั้น เรานั่งอยู่ในกลุ่มชาวมูลนิธิอยู่แถวๆ หน้าตึก พี่ที่มีสติเริ่มหยิบโทรศัพท์ ประมาณว่าโทรไปแจ้งความหรืออะไรสักอย่าง พอเริ่มคิดว่าไฟสงบ หรือสมควรแก่เวลาความฝันดำเนินต่อ พี่คนหนึ่งวิ่งเข้าไปในตึกนัยว่าจะช่วยเหลือผู้รอดชีวิต เราวิ่งตามเข้าไป สวนกับคนที่วิ่งออกมา บางคนพาคนเจ็บออกมาด้วย เราเห็นแขนขาของคนที่ถูกไฟไหม้ กลายเป็นแขนขาของไดโนเสาร์ในจูลาสสิคพาร์ค หรือไม่ก็สัตว์ประหลาดใน the host ยังนึกแปลกในอยู่ในฝัน แหะ

การค้นหาผู้รอดชีวิตเริ่มขึ้น สรุปว่าตึกนั้นมันเป็นหอพัก เรา(สองคน)ไล่เปิดทุกประตูที่มี แต่เราอยู่ข้างหลังเสมอ ชะโงกหน้าเข้าในห้องพักของคนอื่น บางคนนั่งกินข้าว ดูทีวี หรือไม่ก็เลี้ยงลูก เฮ้ย หนีได้แล้ว นี่มันไฟไหม้นะเว้ยยยย

นึกขึ้นได้อีกที เราเริ่มเดินตามพี่วิ เราเดินตามพี่วิ พี่วิ ไปตามทุ่งหญ้า เลาะลำคลอง ถนนสายเล็กๆ ที่ไม่มีใครเดิน...เพื่อค้นหาผู้บาดเจ็บ

เสียงโทรศัพท์แม่ดังปลุก เราสะดุ้งตื่น ลืมตา แล้วก็งง... พี่วิไปไหนอ่ะ ไฟมันไหม้ในอาคารม่ะใช่เหรอ หลงอีกแหงๆ เลย -___-

ทัวร์วัด และระบบขับถ่ายเป็นพิษ

2007-12-04T07:57:00.000-08:00

เข้าใจว่า ไม่เกินวันที่สองเราก็เริ่มเข้าใจอารยธรรมการเข้าวัด-ศาลเจ้า ขอพรของที่นี่ เริ่มจากโยนเหรียญ สั่นกระดิ่ง ควักควันธูปหอมเข้าตัว ดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ และที่ขาดไม่ได้คือ ยื่นมือไปสัมผัสรูปปั้น โดยเฉพาะรูปปั้นที่ทำจากทองเหลืองหรืออะไรประมาณนั้น สังเกตได้ชัดว่าบริเวณยอดฮิตที่ได้รับการลูบไล้จะมันวาวเป็นพิเศษ

เริ่มเข้าวันที่ 3-4 เราเริ่มขอพรอย่างเป็นจริงเป็นจัง คือ ขอให้หายปวดท้อง

คนเฒ่าชราต่างภาษาเริ่มทำตัวเป็นแบบอย่าง โดยการลูบรูปปั้นและก็มาสัมผัสอวัยวะส่วนที่มีปัญหาของตัวเอง เช่นถ้าคุณปวดเข่า ลูบรูปปั้นเสร็จก็เอามามาลูบเข่าตัวเอง เราลงมือตอบรับอารยธรรมโดยทันที ลูบรูปปั้น ลูบท้อง ลูบรูปปั้น ลูบท้อง

วันที่ 4 ของการเดินทาง เราพบว่าวัดที่เราเลือกไปนั่นมีกิจกรรมขอพรที่หลากหลายโดดเด่น ชื่อวัดอะไรพี่เก่งช่วยเติมด้วยนะ แหะ จำไม่ได้ วัดนี้มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ในการขอพร เริ่มจากรูปปั้นเด็กผู้หญิงมัดแกละซาลาเปาที่ทำท่าวิ่งเล่นอยู่กับกระต่ายตรงเชิงบันได ให้พรสมหวังในความรัก ศาลเจ้าที่ตั้งกระจกกลมแทนรูปปั้น ให้พรเรื่องความมีเสน่ห์-หน้าตา ถัดมาเป็นหินธรรมดาๆ 2 ก้อน ที่วางห่างกันระยะประมาณ 10 ก้าว ให้พรเรื่องความรักเหมือนกัน แต่ต้องพิสูจน์รักแท้โดยการเดินหลับตาจากหินก้อนแรกไปหินก้อนที่สองให้ได้ เกมนี้มีคนเล่นให้ดูด้วย แต่ทำไมสำเร็จ แต่อย่างน้อยเขาก็มีแฟนยืนลุ้นอยู่ข้างๆ ล่ะว้า

นอกจากนี้ยังมีกระดาษละลายน้ำ ที่ตัดเป็นรูปตุ๊กตา ให้เขียนปัญหาของตัวเองลงไป แล้วใส่ลงในถังน้ำ ถ้ามันละลาย ปัญหาก็จะสลายไป อันนี้ออกแนวให้กำลังชีวิตยังไงไม่รู้ ก็เห็นละลายทุกอันนี่น่า

ไฮไลท์ของงานมาถึง เป็นรูปปั้นผู้เฒ่าพุงพุ้ย มือข้างหนึ่งถือกลองใบเล็ก ชูขึ้นเหนือศรีษะ อีกข้างหนึ่งสะพายถุงผ้าไว้ข้างหลัง เรายืนมองอยู่สักพัก ก็เอื้อมไปลูบพุงผู้เฒ่า – ขอให้หายปวดท้องนะค้า

ลูบอยู่เป็นนานสองนาน ก็มีผู้ร่วมบุญเป็นคนแก่เจ้าของท้องถิ่น เขาเลือกลูบถุงผ้าของรูปปั้น พร้อมส่งยิ้มให้เราอย่างเป็นมิตร ก่อนส่งเสียงหัวเราะคิกคิก ให้เริ่มจับสังเกตอะไรบางอย่างได้

- money – แล้วลุงก็ทำท่าลูบที่ถุงผ้า
- baby – แล้วลุงก็ชี้ที่พุงรูปปั้น

ตึ๊ง ~ ~ ~

ลุงยังคงหัวเราะอยู่ แต่กรูหัวเราะไม่ออก
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย ---

Plan 1 ปี กับ 10 วันที่เหลือในเจปง (ต่อ)

2007-12-04T07:47:00.000-08:00

ในการเดินทางครั้งนี้ ลึกๆ ประโยคๆ หนึ่งมักแสดงตัวเป็นความคิดในพื้นที่ของหัวสมองเราอยู่เสมอๆ – การเดินทางแต่ละครั้ง ทำให้คนเราเปลี่ยนไปเล็กน้อย – ญี่ปุ่นจะทำให้เราเปลี่ยนไปยังไง หรืออย่างที่เดียบอก อย่างน้อยเราจะมองโลกในมุมมองใหม่

เป็นจริงดังนั้น อย่างซื่อๆ

ในประเทศที่คุ้นเคย ในยามสับสนหรือเบื่อหน่าย หรือแค่เวลารู้สึกชิลๆ เราจะแหงนหน้า 90 องศา เพื่อมองฟ้า ไม่มีเหตุผลอันใด แค่ความสบายใจ แต่ในญี่ปุ่น ในสถานที่ที่พวกเราเลือกไป เราแหงนหน้าเพื่อมองฟ้าที่หน้าตาเหมือนเดิม แต่กลับได้ความรู้สึกใหม่ๆ ปรับสายตาลงมากึ่งหนึ่ง เราเห็นต้นไม้ใบไม้สีสันแปลกตาและสวยงาม ในองศาปกติ เราเห็นบ้านเมืองและผู้คนแปลกหน้าแต่ใจดี หรือในทางกลับกันพวกเขามองว่าเราแปลกหน้า และในองศามุมกด หลายครั้งเราพบว่าแม่น้ำของพวกเขาสะท้อนสิ่งสวยงามทุกอย่างนี้ไว้อย่างชัดเจน แต่ถ้าเราเหยียบย้ำอยู่บนเขาสูง พรมสีเขียวแดงเหลืองที่ถักทอจากต้นไม้แน่นขนัดจะปูอยู่เบื้องหน้าเราจนสุดขอบฟ้า

ฮาโกเน เป็นที่ที่เรายกย่องความดีนี้ที่สุด (ในฐานะสถานที่ท่องเที่ยว) เพราะเพิ่งมาระลึกได้ภายหลังว่า นอกจากพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งนี้แล้ว สถานที่อื่นๆ ที่เราไป เราพบว่าตัวเองจะต้องแฝงตัวอยู่ในหมู่นักท่องเที่ยวมากมายหรือไม่ก็กลุ่มนักเรียนทัศนะศึกษา ปริมาณไม่ต่างกับเวลามีงานขายของที่เมืองทองธานี จนช่วงหลังๆ พวกเราเริ่มละเลยแผนที่และหันไปเดินตามฝูงชนและกลุ่มเด็กประถมที่มาทัศนะศึกษาเอาแทน แม้แต่ในสวนญี่ปุ่นสไตล์เซนที่มีไว้เพื่อให้ผู้มองได้พินิจพิจถึงหลักธรรมแห่งความสงบ แต่เบื้องหลังกลับเป็นทางเดินของผู้มาเยี่ยมชม ทำให้เรากลายเป็นเพียงเส้นแบ่งอาณาเขตของความสงบเบื้องหน้ากับความควักไขว่จอแจเท่านั้น

ปล. เราทักทายฮาโกเนด้วยอาการเมารถมากมาย หลังจากโดยสารรถไฟต่อสุดท้ายแบบยืนโยงด้วยสายโลคัลความเร็วชึกชักชึกชัก ที่ค่อยๆ ไต่ตัวขึ้นที่สูงประหนึ่งว่าผ่านไปแรมปีก็ยังไม่ถึงสักที ส่วนฮาโกเนทักทายเราด้วยอาการหนาวเหน็บแบบไม่ปราณีจนอยากจะเดินกอดใครสักคน แต่พอหันไปเห็นพี่หมีเลยเปลี่ยนใจดีก่า เหอ

Plan 1 ปี กับ 10 วันที่เหลือในเจปง

2007-11-30T07:16:00.000-08:00

หลังจากเฝ้าฟังแผนการทริปร่วมสาบานของสองหมีมาเกือบ 1 ปี ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง...ตื่นเต้นนะเนี่ย
………………
เช้าตรู่ของวันที่ 17 พฤศจิ 2007 สองหมีเดินผ่านเข้าประเทศญี่ปุ่นได้โดยสวัสดิภาพ ด้วยข้ออ้างในการร่วมงานเทศกาลโตเกียวฟิล์มเม็กซ์ กระเป๋าลากขนาดมหึมา (สำหรับเรา) 2 ใบถูกขนย้ายด้วยนักเดินทางมือใหม่ คนหนึ่งพกข้อมูลการเดินทางมาเต็มพิกัด พร้อมแผนการใช้จ่ายที่เข้มงวด ส่วนอีกหนึ่งใช้ตัวเลขอายุที่น้อยกว่าผลักภาระทางข้อมูลทุกอย่างทิ้งไป แล้วตั้งตาตั้งตัวเตรียมสัมผัสความเป็นเจแปนอย่างเต็มที่

หลังจากโยนสัมภาระทิ้งไว้ที่เรียวกังที่พี่เก่งจองไว้ล่วงหน้าแล้ว สองเราก็เดินหน้าไปทางทิศที่วัดพระแก้วแห่งโตเกียวตั้งตระหง่านอยู่ – วัดอาซาคูซะ

หิว

เราเดินไปเรื่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ ส่ายหัวหาอาหารเยี่ยงหมีโซผู้ตื่นตาตื่นใจกับดินแดนซิวิไลซ์ โห ~ โห ~ มื้อแรกเราฝากท้องกับร้านราเมนโลคัลระดับรากหญ้าในซอยเล็กๆ แถวนั้น น้ำซุปร้อนๆ บวกกับเส้นราเมนปริมาณจับกัง เนื้อหมู 1 ชิ้นและสาหร่ายประดับอีกเล็กน้อย ก็ทำให้น้ำลายซอไปตามๆ กันได้แล้ว - แต่หวังว่าเราคงไม่ต้องกินราเมนกันบ่อยนักในทริปนี้ -_-

เมื่อท้องอิ่ม เส้นสมองเส้นสุดท้ายก็เริ่มถามหาบุญกุศล พาเราไปปฏิบัติสิ่งที่นักท่องเที่ยวพึงจะปฏิบัติแถบที่บริเวณนี้ โยนเหรียญขอพร ดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ และอ้าแขนรับควันจากธูปหอม ตามรายละเอียดที่รายการนำเที่ยวในฟรีทีวีบอกเป๊ะ นอกจากกลิ่นธูปหอมที่ตลบอบอวลแล้ว ยังมีกลิ่นอีกกลิ่นที่เราหันไปแปะโป้งไว้ก่อนเดินออกจากวัด คือเจ้าร้านทาโกะยากิที่ไม่รู้กาละส่งกลิ่นมาเตะจมูกอยู่ได้ พรุ่งนี้เช้าได้ว่ากัน

ห้องในเรียวกังที่เราเข้าพัก กว้างยาวขนาดเดาได้สัก 4 หรือ 5 เสื่อ บวกห้องน้ำห้องส้วมในตัวทำเอาพวกเราตื่นเต้นเห่อถ่ายรูปกันอยู่พักใหญ่ หารู้ไม่ว่าหลังจากนั้นได้ไม่เกิน 1 ชั่วโมงเราต้องออกมาเผชิญชะตากรรมการเดินแบบหฤโหด วนไปวนมาอยู่แถวย่านกินซ่าและไฮโซสตรีทแถวๆ บริเวณเทศกาล ถือเป็นการทักทายจากดินแดนนี้ในช่วงต้นหนาวได้อย่างถึงใจจริงๆ – แต่คำตอบสุดท้าย นั่นกลับไม่ใช่วันที่เรา “เดิน” มากที่สุดในทริปนี้

และความเสื่อมเสียที่ตามมาก็หนีไม่พ้น เพราะเราทั้งสองตัวเข้าไปหลับคร่อกระหว่างที่หนังสารคดี Useless ของผู้กำกับเจีย จาง เคอ ที่หลายคนอยากดูกำลังฉายอยู่ หน้าไม่อาย ไม่อาย

ปล. ตอนที่เขียนอยู่นี่เรากำลังจะนอนแล้ว แต่พี่เก่งยังคงรักษาโรคเสพติดของตัวเองโดยการนั่งทำบัญชีค่าใช้จ่ายประจำวันอย่างคร่ำเคร่ง

My Heart

2007-10-21T08:35:00.000-07:00

เพิ่งดูหนังเรื่องนี้จบ ชอบมากเรย

ไม่รู้จะทำไงดี เรยเอารูปมาโพสต์ไว้สักหน่อย

ครั้งหนึ่งกลับมาดูจะได้จำได้

เป็นหนังตั้งแก่ปีสองพัน พูดถึงชีวิตของหญิงชาวเกาหลีคนหนึ่ง

เปนหนังชีวี๊ต ชีวิต

เริ่มต้นจาก วัฒนธรรมทำให้เธอต้องแต่งงานกับเด็กชายวัย 11 (ตอนนั้นเธอ 16)

แล้วก็ตามมาด้วยเรื่องมากมาย ก็ชีวิตมันไม่ได้จบแค่นั้นไง

ทั้งเหงา เศร้า สุข ทรหดอดทน ช้าเนิบ มีจุดพลิกผัน เป็นชีวิตจริงๆ มั้ยล่ะ

แต่จบลงอย่างมีความสุข

โชคดีที่มีวิตามินบำรุงร่างกาย

ตลกดี น้ำตาเราไหลตอนเห็นขวดวิตามิน ดูมันไม่ค่อยเข้ากันยังไงไม่รู้

ชอบมากเรย ทำไงดี T.T

อากาศเริ่มหนาว ชีวิตเราก็เริ่มระส่ำระส่ายอีกรอบ

2007-10-21T05:54:00.000-07:00

ประโยคข้างต้นเป็นคำปิดท้ายของเพื่อนที่ย้ายเตียงไปอาศัยอยู่แดนไกล วนิ
อืม เหมือนได้ยินแว่วๆ ว่าแถวนี้ก็กำลังจะหนาวแล้วเช่นกัน แต่ผิวหนังเราก็ไม่เห็นรับรู้ความรู้สึก
แต่วันนี้หลังจากแวะเข้าไปให้หมอฟันขี้บ่นคนเดิมช่วยเช็คพื้นที่ในช่องปาก ความรู้สึก หนาวขี้ ก็แวบขึ้นมาตะหงิดๆ
จากข้างขวาที่ข้าพเจ้าต้องใช้ไหมขัดฟันดูแลเอาใจใส่เป็นประจำด้วยโรคเหงือก ข้างซ้ายก็เริ่มส่งสัญญาณเตือนแสดงอาการน้อยใจ
อ้าปากส่องกระจกก็เห็นว่า กูอุดหมดแล้วทุกซี่นี่หว่า แต่ที่ไหนได้
ฟันกรามซี่ท้ายในสุด เสือกกระเทาะเปลือกที่ทันตแพทย์สมัยวัยเยาว์อุดไว้ออกสิ้น เกิดรูเล็กๆ ให้แมงตัวดำเข้าซอกซ่อนได้ตามอำเภอใจ
ฟิล์มเอ็กซเรย์แสดงภาพคอนโดสามชั้นหลังใหม่ที่แอบตัวอยู่ในพื้นที่ในสุดของชุมชน ตั้งตระหง่านประมาณว่าใครก็หาข้าไม่เจอ
หมอฟันขี้บ่นถึงกับกุมขมับ "แล้วหมอจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย"
อ้าว...ท่าน
คนไข้ผู้แสนโง่เขลาเริ่มรู้ตัวว่า ข้ากำลังเผชิญชะตากรรมอันใหญ่หลวง
"คงต้องถอน"
แต่ถ้าถอน ปัญหาก็เกิดเมื่อฟันเจ้ากรรมดันเป็นซี่ในสุด การใส่ฟันปลอมจึงเป็นเรื่องยากสุดด้วยเช่นกัน เพราะไม่มีฟันขนาบข้างคอยยึดให้ยืนยง
คอนโดสามชั้นที่ว่า กว้างใหญ่จนเห็นได้ชัดจากฟิล์มเอ็กซเรย์ว่าปลายด้านหนึ่งของมันเริ่มแตะเส้นประสาท
"หรือจะรักษารากฟัน"
แต่ถ้ารักษารากฟัน ปัญหาก็เกิดเมื่อฟันเจ้ากรรมดันเป็นซี่ในสุด และช่องทางการเข้าถึงกลับเอียงอายหันหน้าเข้าช่องปาก ไม่ยอมเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน เส้นทางการลำเลียงเครื่องมือเลยไม่ค่อยสะดวกใจจะเข้าถึงได้นักเมื่อมองดูถึงเหตุผล
"เอาไงดีล่ะเนี่ย" นั่นนะสิ หมอไม่รู้แล้วฉานจะรู้ได้อย่างไร
-เรื่องใหญ่- ของข้าพเจ้าจบลงโดยง่าย เมื่อพยาบาลผู้ช่วยเห็นท่าไม่ดี จึงตัดสินใจกระซิบบอกหมอฟันที่กำลังขมวดคิ้วหมกมุ่นอยู่กับโจทย์ที่ได้รับ
"ข้างนอกยังเหลือคนไข้อีกสองรายค่ะ"
"โอเค ถ้างั้นก็ต้องเริ่มจากกลับบ้านไปแล้วดูแลตัวเองก่อนเลยนะ ห้ามกินของร้อน ให้ไหมขัดฟัน...บลา บลา บลา แล้วอาทิตย์หน้าค่อยมาคุยกันอีกที"
หะ? อะไรนะ?
หึ?
อ้อ หมายความว่าเรื่องแกนะมันต้องใช้เวลานาน กลับบ้านไปก่อน แล้วค่อยมาวันที่ข้าว่างก็แล้วกัน
อ้อ ได้ก๊าบบ
...
หรือถึงเวลาสำหรับฟันปลอมซะแล้วเนี่ยเรา -__-

...

2007-10-17T08:57:00.000-07:00

สรุปว่า เราก็นั่งอยู่ในห้องคนเดียว
เราโทรไป เขาไม่ว่าง เขาโทรกลับ เราไม่รับ
เรากำลังรอโทรศัพท์จากใครอยู่ ใครคนที่ไม่มีเบอร์ของเรา

เพลงไหนก็อินได้ หากมันดังในช่วงเวลา
ความเพ้อเจ้อ เพ้อฝัน เริ่มครอบงำ
หรือไม่อาการเบื่อคงทำให้เลื่อนลอยเกินควร

กินน้ำเย็นสักแก้ว ทำความสะอาดร่างกาย
หรือเราควรเข้านอนได้แล้ว

pusan...+

2007-10-16T08:57:00.000-07:00

และแล้วเราก็คิดว่าเราควรจะเขียนเรื่องทริปเกาหลีที่ค่อนข้างจะเลอะเลือนแล้วเก็บไว้สักหน่อย
ก็นี่มันทริปแรกในต่างประเทศของข้าพเจ้าเลยนะ ถึงจะโวยวายเรื่องอาหารการกิน ซึ่งดูจะเป็นประเด็นหลัก แต่เราก็พบว่า มันมีบวกถึง 3 อย่างด้วยกัน

ข้อแรกคือ เราได้กระเป๋าใหม่ไง 555 ซึ่งมันไร้สาระสิ้นดี
ข้อสอง ซึ่งจะกล่าวเป็นประเด็นในบทความนี้ ก็คือ เราได้ดูหนังมากมายก่ายกอง ซึ่งลองคิดดูดิ เมื่อตอนมีเทศกาลหนังที่กทม. เราก็ต้องทำงานๆ ๆ ๆ จนไม่ได้เหลียวแล เป็นที่เสื่อมเสียแก่วงตระกูลที่ไม่ได้ดูหนังสักเรื่องในเทศกาลหนังบ้านตัวเอง แต่พอต้องถ่อเดินทางนักเรือบินไปตั้ง 6 ชั่วโมง เวลาสำหรับการดูหนังก็มีล้นเหลือจนแม่งไม่ต้องทำอย่างอื่นกันล่ะ ดูหนังอย่างเดียว (มันต้องแลกกันอย่างงี้เนอะ)
ส่วนข้อสามนั้น 555 เราขอเก็บไว้ในใจแต่เพียงผู้เดียว

เอาล่ะ มาไล่กันดู ตามสมุดจดดีกว่าว่าเราได้ดูหนังเรื่องอะไรไปบ้าง ต้องเปิดโน๊ตดูแล้ว เพราะให้นึกเอาเองก็เริ่มจำไม่ค่อยได้แล้วอ่ะว่ามันมีเรื่องอะไรบ้าง

เริ่มแรกเป็นความตั้งใจอย่างแรงกล้า ที่อยากจะเปิดซิงด้วยการดูการ์ตูน จวบเหมาะเคราะห์ดี มันก็มีให้เราดูเป็นเรื่องแรกจริงๆ ด้วย อนิเมชั่นเลือดญี่ปุ่นเรื่องนั้นมีนามว่า The Piano Forest การอนิเมชั่นของหนังเรื่องนี้ก็ดูเฉยๆ ไม่ตื่นตาอะไรมาก ก็สไตล์การ์ตูนญี่ปุ่นนั่นแล แต่ที่มันสนุกก็เพราะไอ้คำว่า piano นั่นไง จนรู้สึกว่า เอ หรือเราจะไปเรียนเปียอาโนดีวะ เสียงมันเพราะกว่าคีย์แหลมๆ ของไวโอลินอีกนะ ไคคุง แต่ก็...อ่ะนะ ไปหัดเป่าเม้าท์ออร์แกนต่อดีกว่ากู

ในสมุดเขียนว่าเรื่องต่อมา เราดู Apres Lui 555 เออ จำไม่ได้เลย เป็นหนังฝรั่งเศสที่เราไม่สามารถบอกใครได้ว่าเราไปดูเรื่องนี้มา เพราะว่าเราอ่านชื่อมันไม่ออก เป็นหนังจิตๆ ที่พอดีไม่รู้จะดูอะไรก็เลยเข้าไปนั่งดูเขาสักหน่อย เรื่องของคุณแม่ที่พอลูกชายตาย จิตก็เลยป่วนหันไปเสพติดเด็กหนุ่มแทน ก็เครียดๆ หน่อย ป๊อปจ๋าอย่างเราเลยไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังแอบชอบตอนจบเล็กน้อย ก็จบแบบทิ้งๆ ให้ไปคิดเอาเองประมาณนั้น

เรื่องสุดท้ายของวันแรก Blood Brothers หนังจีนสไตล์เจ้าพ่อเซี้ยงไฮ้ (เอ เขียนไม้ถูกรึป่าววะ) ก็เนี๊ยบมาเรยเรื่องนี้ ใส่สูทถือปืน เลือดกระจาย ก็มันๆ กันไป มีซูฉีให้ดูด้วย ว่าแล้วก็อยากดู city of glass วะ

เช้าตรู่วันถัดมาเริ่มด้วย My Song is... เปิดมามันก็เป็นขาวดำคับ เราก็งงเล็กน้อย เออ เห็นแปะหัวไว้แวบๆ ว่าเขาเปนอินดี้ เออ... แล้วไงอ่ะ ดูไปดูมาก็เริ่มเข้าใจจุดประสงค์ของการเป็นขาวดำ (แล้วมาสีทีหลัง) แต่เรื่องมันก็ลอยๆ ไปมา หรือมันตั้งชื่อไม่ถูกกับเรื่องวะ เราเลยงง แล้วมันเกี่ยวกับเพลงตรงไหน แค่พระเอกอยากเป็นนักร้องเนี่ยนะ -_- อ้อ หรือว่าเราเข้าไปถึงวะ

Wonderful Town หนังของพี่มอเตอร์ไซเคิลนี่เอง เริ่มต้นจากข้อมูลเป็นศูนย์ จบลงด้วยความรู้สึกบวก เอ จำไม่ได้แล้วว่ารู้สึกเหมือนกับตอนดูหนังเรื่องไหนสักเรื่อง ที่แบล้งๆ เข้าไปแล้วความรู้สึกก็ค่อยๆ ไหลไปเรื่อยๆ อ้อ มิน่าถึงเริ่มต้นด้วยคลื่น

881 เรื่องนี้ฮามา ชอบสุด เหมือนได้เข้าไปดูหนังบ้าๆ สักเรื่อง แต่ไม่ตลกแดกอ่ะ เป็นหนังเพลงด้วยเลยสนุกสนานเฮฮา แถมมันปล่อยแสงออกมาจากนมได้ด้วยอ่ะ ชอบ ชอบ

เช้าวันใหม่ Summer's tail วันนี้เราเริ่มต้นด้วยการไม่มีสติเท่าไหร่ เหอ เหอ เห็นว่าเป็นหนังเอเชียหวานๆ ก็เลยเข้าไปดู ทั้งรูปตัวเอกในหนังสือก็ไม่ค่อยดึงดูดเท่าไหร่ ก็เป็นหนังรักใสๆ คัมมิ่งออฟเอช ที่เอาโรคร้ายมาเป็นตัวต่อรองเรียกน้ำตา พล็อตเดิมๆ เนอ แต่ดูทีไรก็อินทุกทีอ่ะกู

Film Noir อนิเมชั่นของฝรั่งๆ สไตล์ Scanner Darkly อะไรเงี้ย แต่เราก็ไม่รู้วะว่าเขาเอาคนจริงมาแสดงรึป่าว แค่เห็นภาพมันคล้ายๆ อย่างงั้น เรื่องนี้ก็เฉยๆ มันเป็นอนิเมชั่นแหละแต่มันเครียดๆ อ่ะ ก็ชื่อมันคือ Film Noir อ่ะเนอ กูโง่เองแหละที่คาดว่ามันจะเป็น The Piano Forest

ปิดวันด้วย The Ring หนังฝรั่งเศส เอ ตอนดูจบก็รู้สึกว่าชอบนะ แต่ทำไมตอนนี้นึกอะไรไม่ค่อยออกวะ อืมมมมมมมม เห้อ อะไรวะ นึกเรื่องออกแหละ แต่นึกความรู้สึกไม่ออก กูละเบื่อ

วันสุดท้าย Hello, Stranger จองบัตรแบบเสียไม่ได้ ก็เรื่องอื่นมันเต็มหมดแล้ว แงงงงงง หนังเกาหลีนะเรื่องนี้ เออ สรุปเราดูหนังเกาหลีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเองเหรอเนี่ย น่าเสียใจจริงๆ อ้อ ไม่ใช่ My Song is... ด้วย เออ แต่พอดู Hello, Stranger แล้วเลยรู้สึกว่า ชอบ My Song is.. ไปเลยอ่ะ เข้าใจใช่ป่ะ ไม่ชอบไงเรื่องเนี้ย

วันสุดท้าย เรื่องสุดท้าย 555 เรื่องสุดท้ายเป็นหนังขาวดำคับพี่ หนังเก่าจากarchive ย้อนไปกี่สิบปีไม่รู้ ชื่อเรื่องจำไม่ผิดน่าจะชื่อ Mr. Park เข้าไปดูแบบงงๆ เออ ดูก็ได้วะ ว่าง... หลับ หลับเฉยเลย ประมาณครึ่งเรื่องแรก จนมีเสียงหัวเราะจากคนเกือบทั้งโรงช่วยกันปลุก เอ เรากำลังพลาดๆ อะไรสนุกๆ รึป่าววะ เลยต้องตื่น เออ แต่มันก็สนุกดีจริงๆ แหละ Mr.Park อืม Mr.Park

โห ดูหลายเรื่องนะเนี่ย เขียนซะยาวเรย ชอบซะเป็นส่วนใหญ่ซะด้วย ถือได้ว่าประสบความสำเร็จนะเนี่ยในการเข้าร่วมเทศกาลหนัง (ถ้าตัดถั่วงอก และพืชพันธุ์ธัญญาหารออกไปอ่ะนะ)

คืนหนึ่งที่ปูซาน

2007-10-09T08:55:00.000-07:00

the paradox of our age by dalai lama

2007-10-01T09:13:00.000-07:00

we have bigger houses but smaller families
more conveniences, but less time
we have more degrees but less sense
more knowledge but less judgment
more experts, but more problems
more medicines but less healthiness
we've been all the way to the moon and back,
but have trouble in crossing the street to meet our new neighbor.
we built more computers to hold more copies than ever,
but have less real communication.
we have become long on quantity,
but short on quality.
these are times of fast foods but slow digestion.
tall man, but short character
steep profits but shallow relationships.
it's a time when there is much in the window,
but nothing in the room.

digital forum

2007-09-23T06:52:00.000-07:00

ฝนไม่ตก แต่จิตตก

2007-09-23T06:43:00.000-07:00

คนเรามีบางวันที่ จิตตก แบบไม่มีสาเหตุ
จริงๆ อาจจะมีสาเหตุก็ได้ สาเหตุเพราะมันไม่อยู่วันนี้ กูเรยจิตตก
แต่จริงๆ มันไม่อยู่ทุกวันนั่นแหละ แต่วันนี้จิตมันตกจะให้ทำไงได้
สงสัยรถตู้ร้อน จิตเรยตก
กินข้าวไม่อร่อย จิตก็ตก (วันนี้แหลกฮะจิบังอีกแร้ว)
นอนเฉยๆ คิดเรื่อยเปื่อย ก็ดันคิดเรื่องเศร้า พาลจะร้องไห้
ดูหนังก็ร้องไห้
ดูจูมงยังร้องไห้ -_-
ดูโฆษณากูก็ยังร้องไห้
นั่งอยู่กับผู้คนก็ยังอยากจะร้องไห้
ไม่อยากพูด ไม่อยากมอง คิดเลขไม่ออก คิดคำตอบไม่ผ่าน
เดินออกมาจากผู้คนแล้วจิตก็ยังตก
เด๋วไปนอนก็คงยิ่งแย่ เบื่อวะ วันแบบนี้

2007-09-03T09:26:00.000-07:00

my new mobile

2007-09-02T06:34:00.000-07:00

081-7704224

เซเวนเซน

2007-09-02T06:17:00.000-07:00

อะไรกันนี่
เซเวนเซนมันเลิกผลิต tin mint ได้ยังไงวะไม่ปรึกษา
ไอติมรสชาดใดที่ต้องสั่งทุกครั้งที่กินเซเวนเซน ของข้าคือ ทินมิ้น -_-
แทบร้องไห้ ทีแรกนึกว่าพี่วิล้อเล่น คาดว่ามันคงหมด พี่วิเรยไม่ซื้อมา แต่ที่ไหนได้ เมื่อวานข้าก็ทำการสั่งไอติมรสโปรดอย่างเคย ไม่มีไอเดียอื่นใดทั้งสิ้น
"เซเวนเซนเลิกผลิตรสทินมิ้นแร้วค่ะ"
ตึ่ง ตึง ตึ้ง
หะ
"อะไรนะคะ"
"เซเวนเซนเลิกผลิตรสทินมิ้นแร้วค่ะ รับรสอะไรดีคะ"
--- กรูไม่รู้ ก็เมิงเลิกผลิตไปแร้ว แร้วจะให้กรูแดอะไรล่ะ แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
"ทำไมเลิกผลิตล่ะ"
?????
"ก็รสนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าสั่งน่ะค่ะ"
กรูนี่ไง กรูกำลังสั่งอยู่ มาทีไรก็สั่งทุกที จากิน จากินนนนนนนนนนนน

http://www.ice-cream-recipes.com/

กลับมาแร้วก๊าบ

2007-08-27T06:36:00.000-07:00

มันจบแร้วววววววววววว T__T

กูก็ชอบมองฟ้า ไม่นึกว่าเมิงก็เหมือนกัน

2007-07-30T07:38:00.000-07:00

เราเคยคิดว่า เราอาจเป็นคนที่ชอบมองฟ้าที่สุดในโลก :)

แต่พอโตขึ้น ดูหนังหลายเรื่อง พบคนหลายคน เราก็พบว่า คนมากมายชอบมองท้องฟ้า

ตอนเด็กๆ แม่ชอบพูดว่า เดินให้มองดูทาง ตั้งแต่นั้น เวลาเดิน เราจะก้มหน้ามองดูทางเสมอ แต่พอโตขึ้นก็มีคนบอกว่า ทำไมชอบเดินก้มหน้า :)

แต่ถ้าเรานั่งอยู่กับที่ เราจะเงยหน้ามองฟ้าได้

ถ้านั่งอยู่ได้นาน มันก็จะสุนทรีย

และถ้าเรานอนอยู่บนพื้น สนามหญ้า เราก็จะได้มองท้องฟ้าในองศาที่กว้างกว่า

มองก้อนเมฆ ที่กำลังเคลื่อนที่แทนเรา

บางทีเหตุผลที่อยากไปทะเลก็อาจจะเป็นท้องฟ้า

บางทีท้องฟ้าก็เป็นภาพวาด

แถมภาพวาดนี้ยังขยับไปเป็นอีกภาพวาดหนึ่งได้ด้วย

เป็นภาพวาดที่แม่งไม่ต้องใช้มือวาด แต่ใช้สมองวาดได้

เหนื่อยก็หลับตา แต่พอลืมตาท้องฟ้าก็ยังอยู่

แล้วก็ดูใจดีกับเราเสมอ

รอฉันก่อน ฮาโกเน

2007-07-23T07:40:00.000-07:00

-พฤศจิกายน เป็นเดือนที่ใบไม้เปลี่ยนสีก่อนทิ้งใบเข้าสู่ฤดูหนาวเต็มรูปแบบ-

นี่คือเหตุผลว่าทำไมกลุ่มทัวร์พี่หมีของเรา ณ ดินแดนแห่งอาทิตย์ถึงมีกำหนดการณ์ในเดือน 11 ที่กำลังจะมาถึง ก็เพราะทริปเปิดบริสุทธิ์ก้องโลกของช่วงช่วงและหลินฮุยนั้นใฝ่หาสีสันของธรรมชาติและตลาดสดมากกว่าแสงสีแห่งเทคโนโลยีของเมืองหลวง

ที่หมายแห่งใหม่อีกหนึ่งรายการ ของ 2 นักเดินทาง ซึ่งถือเป็นที่แรกในการเฉพาะเจาะจงของข้า(พเจ้า) และเป็นที่ขยับโปรแกรมท้ายๆ ของเพื่อนร่วมทาง ปักธงแสดงความจำนงอยู่ที่...เส้นขอบแห่งโตเกียว พิพิธภัณฑ์กลางแจ้งที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหุบเขา นาม ฮาโกเน

สองสัปดาห์ก่อนปลีกเวลาแวะเข้าร้านหนังสือที่ห่างหายหน้ากันไปนาน ได้พบว่า มีหนังสือใหม่ของ เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย ถึง 3 เล่ม 2 เล่มนั้นเป็นการนำเที่ยวแถบอินเดีย-เนปาล(ถ้าจำไม่ผิด) อย่างเป็นกิจลักษณะ -เที่ยวพิพิธภัณฑ์ต่างแดน- จึงกลายเป็นเพียงเล่มเดียวที่ข้าเกี่ยวกลับมาด้วย และก็ได้ตกหลุมรักฮาโกเนเพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

เอาเป็นว่า ถ้าได้ไปแล้วค่อยกลับมาเล่ากันอีกทีดีกว่า

แต่..เราต้องไปที่นี่ให้ได้นะพี่หมี *__*

-

2007-07-05T11:19:00.000-07:00

i try to live
try to understand
try to...

but...
too bored

คลาสดรออิ้ง ดรออิ้ง

2007-07-04T10:02:00.000-07:00

อืมมมมมมม...อืมมมมม
วันนี้ไม่มีรูปมาให้อวดหรอก วาดไม่เสร็จ แม่งยากโคตร
แผ่นแรกวาดเป็นcontour วาดได้ไม่ถึงครึ่งก็ถอดใจ เริ่มร่างโครง ร่างโครงไปสักพักก็พบว่ากะสัดส่วนผิด ยอดวัตถุเลยปลายกระดาษไปสักนิ้วได้ แผ่นที่สามจึงเริ่มวาดใหม่ได้เมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่าน
วันนี้ครูให้วาด ต้นไม้ พี่ยามยกกระถางขึ้นมาเรย ชั้นห้า ต้นโสนน้อย ถ้าจำไม่ผิด
สามลำต้นในกระถางเดียว แตกยอดออกใบนับสิบ ข้าไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลย (เริ่มจากกระถางก่อน)
วาดเสร็จ วาดแบบ freeform คือไม่ต้องละเอียดมาก ยืดหยุ่นได้ ออกมาเป็นกระถางต้นไม้สวยงามดี
ใบอาจจะหายไปสักใบสองใบช่างมัน กรูแรเงาแล้วล่ะ
แรระดับที่หนึ่ง ทั่วทุกอณูวัตถุ ครูเดินวนไปวนมา ถามนู้นพูดนี้ ไม่เข้าใจ ข้าแรเงาต่อ ครึ่งชั่วโมงสุดท้าย กระถางต้นไม้ยังคงเป็นสีเท่าระดับหนึ่ง เพราะข้าดูเงาไม่ออก
ครูทนไม่ไหวขอยึดอาวุธ แล้วก็เริ่มร่าง -ลายใบไม้-
ข้างง อ้าว ไม่ต้องลงเงาหรอกเหรอ
"ไม่ต้องค่ะ เพราะว่าลายใบไม้มันเยอะแล้ว ลงเอาอีกเดี๋ยวจะงง"
ระบบในหัวถูกสับรางอีกรอบ อ้าว
อ้าว
เวลาหมด หมดเวลา หอบกระดานกลับบ้าน

honey and clover

2007-07-03T10:47:00.000-07:00

ในที่สุดก็ได้พบกันเน้อ โชคดีจริงๆ เรยที่ได้ดูหนังเรื่องนี้ในเวลานี้

รู้สึกว่า อารมณ์-ความรู้สึกที่ชอบหนังญี่ปุ่น (อาจรวมทั้งหนังเกาหลี) ย้อนกลับไปสัก 3 ปี ความรู้สึกที่ลืมไปแร้ว มันตื่นขึ้นมาใหม่ ความรู้สึกที่ทำให้อยากจะเริ่มต้นต่อสู้กับความเบื่อหน่ายในชีวิต ต่อสู้กับคำถามที่หาคำตอบไม่เคยเจอ ต่อสู้กับความเคยชินที่ทำให้หายใจไม่สะดวก

หนังที่ดูจบแล้วจำเรื่องไม่ค่อยได้ แต่ความรู้สึกมันเต็ม วิ่งไปวิ่งมาทั่วความคิดไปหมด

มันป๊อปรักๆ อ่ะ แต่เนื้อเรื่องเกี่ยวกับอาร์ต เออดิ กำลังคิดว่า อาจจะชอบที่ได้เห็นบุคคลธรรมดากำลังทำงานศิลปะก็ได้ (หมายความว่าข้าก็ทำได้) เห็นอารมณ์ตอนทำ เห็นภาพแอพสแตรคที่เราซาบซึ้งได้ เหมือนกับหนังฝรั่งเศสสีชมพูเรื่องนึง จำชื่อไม่ได้แล้ว ถ้าจำได้เด๋วจะกลับมาบอกนะ

รู้สึกว่าน่าจะใช้คำว่า หนังเรื่องนี้ทำให้เรา-สดชื่น- มั้ง

exercise your imagination

2007-07-02T08:30:00.000-07:00

เราไปดูละครใบ้มาล่ะ pantomine
เมื่อวันอาทิตย์
ครึ่งแรกเราหัวเราะ ตบมือ สนุกสนานรื่นเริง ส่วนครึ่งหลัง เราง่วง และหลับ

หมายความว่ายังไง

ตลก ชัดเจน คือครึ่งแรก
ชีวิต กวี คือ(ส่วนใหญ่ของ)ครึ่งหลัง

อื้อ เราก็เลยกำลังคิดว่า ความสามารถในการ exercise my imagination ของเรานั้นมัน...ประมาณไหนกันวะ
นอกจากเงื่อนไขของเวลาและการจัดเรียงชุดการแสดงแล้ว มันคงเป็น -ความเคยชิน- ของการให้หัวสมองของเรา
ถ้าเรา อิน ประเภทหลงใหลและเคลิบเคลิ้มกับการแสดงช่วงหลังมันคงดู -ฉลาด- ดี แต่นี่..มันไม่ใช่ไง
เราเลยกระโดดมาเข้าข้างตัวเองแหงนหน้าถามคำถามเดิมๆ ประเภทว่า -ฉลาด- ทำไมถึงมีความหมายในแง่บวก ส่วน -โง่- ก็มีความหมายในแง่ลบ
คนฉลาด ดีกว่า คนโง่ ตรงไหน?
เราอยาก ฉลาด หรือเปล่าวะ
ถ้าฉลาดแล้วจะมีความสุขมากกว่านี้หรือเปล่า
หรือถ้าโง่ ชีวิตจะห่วยแตกกว่านี้สักแค่ไหน

เมื่อไหร่ freeform แม่งจะออกสักทีวะ

27 มิถุนายน 2550

2007-06-27T10:02:00.000-07:00

เหอ เหอ วันนี้คุณครู drawing ได้กระทำการพลาด โดยการ...โดดสอน
ทำให้ลูกศิษย์น้อยๆ ทั้งสี่ พบว่า ครูคนใหม่ -สอนดีกว่าวะ- เหอ เหอ

...

2007-06-27T09:50:00.000-07:00

ญี่ปุ่นปวดกระโหลก

2007-06-17T09:17:00.000-07:00

อันสืบเนื่องมาจาก ญี่ปุ่นปวดกระโหลก ของพี่เก่ง ข้าเจ้าก็เลยรู้สึกละอายแก่ใจขึ้นมาเล็กน้อย เกรงว่าสุดท้ายจะทำตัวเยี่ยงภาระของพี่หมี หลินฮุยเลยจัดแจงลุกจากที่นอนนุ่มตอนเกือบหน้าทุ่ม เพื่อมาเปิดเซิร์ชกูเกิ้ล หาข้อมูล
และแล้วมันก็เอาอุ้งทีนคลิก คลิก คลิก อยู่ที่หน้าจอเวปนี้ผ่านเวลาไปได้เกือบครึ่งชั่วโมง พร้อมทำอาการที่ชาวมนุษย์เรียกกันว่า น้ำลายสอ ท่วมปาก แหะ แหะ
http://game.mthai.com/play_game.php?game_id=1177581255
ง่วงแระ ไปนอนดีก่า
-โอะยะซึมินะไซ-

นี่คือผลงานศิลปะ

2007-06-13T08:40:00.001-07:00

- อืม -

เมื่อมีเงาดำมืดมายืนอยู่ข้างหลังแบบที่เรารู้ตัว (ขณะกำลังทำงานศิลปะ) กล้ามเนื้อนิ้วมักจะเกิดมีอาการเกร็งผิดปกติ ถ้าเมื่อก่อนทำงานเขียน ก็จะหันไปทำหน้ากวนตีนคนข้างหลัง แล้วบอกว่า "มองไรวะ เขียนไม่ออก ไป ไป" แต่ในห้องเรียน drawing ทุกอย่างได้เปลี่ยนไป ถึงแม้นิ้วจะถึงขั้นเป็นตะคริว หัวใจเต้นผิดคีย์ ก็ต้องทำทีวาดหรือแรเงาภาพต่อไป จนกระทั่งมีเสียง...

"อืม" พร้อมจับจังหวะได้ว่าเงาข้างหลังได้ พยักหน้าหนึ่งที เม็ดเลือดในร่างกายจึงได้จัดงานเฉลิมฉลอง (แต่กล้ามเนื้อนิ้วยังคงวาดหรือแรเงาอย่างเงียบขรึมต่อไป)

ปล.เบี้ยวนิดหน่อย แต่คุณครูบอกว่า "ดี" พยักหน้าหนึ่งที "วาดรูปดีขึ้นนะ"

:):):):):):)

three friends

2007-06-11T08:56:00.000-07:00

veta

2007-06-11T07:43:00.000-07:00

และแล้วสุขภาพกาย(และใจ)ก็ถึงวันsickอีกรอบ เหอ เหอ
เริ่มตั้งแต่เมื่อวาน ในที่สุดก็แปะร่างบนเบาะหลังรถแท็กซี่ กรูไม่ไหวแล้ว
แล้วแทนที่ถึงบ้านจะนอนพักผ่อนตามสภาพ แม่งก็ดันคุยๆ ๆ ๆ ๆ คุยอยู่นั่นแหละเมิง (อ้อ กรูเอง)
เช้ามาได้ดี โดยการนั่งรถหลับเลยป้ายหนึ่งรอบ และตื่นพอดีป้าย สะดุ้งตัวแทบไม่ทันอีกหนึ่งรอบ

ซมซานกลับบ้าน พบว่าตัวเองมายืนอยู่หน้าเค้าเตอใน 7 หน้าหมู่บ้านแล้วบอกพนักงานว่า วีต้า 2 กล่อง
ไหนดูดิ
โฆษณาหนึ่ง (ลูกพรุน) บอกว่า ดื่มวีต้า แล้วไปนอนซะ
โอเค ตกลงตามนั้น (ในคืนนี้)
โฆษณาสอง (เบอร์รี่) บอกว่าอะไรจำไม่ได้ แต่ดูแล้วเหมาะกับคนนั่งหน้าคอมทั้งวันอย่างกรูจิงๆ
โอเค มะรืนนี้เจอกัน

ถ้าไม่ได้ผล จะกลับไปดื่มนมหมีเหมือนเดิมก็ให้รู้กันไป

ชนะเลิศ

2007-06-06T10:06:00.000-07:00

หมายถึง วันนี้วาดรูปได้รางวัลชนะเลิศของห้อง 555ในที่สุด ฝันก็เป็นจริง ต้องขอบคุณคุณพี่คนเก่งคนนั้นที่ "ไม่มา"

สามรูปในวันนี้
contour draw คือการวาดแบบ...ตาก็มองวัตถุไป มือก็วาดไป กติกาคือห้ามแอบดู และห้ามยกดินสอ (ได้รับคำชม ชนะเลิศ)
sketch draw คือ วาดเหมือนปกติอ่ะแหละ กำหนดสัดส่วน แต่ให้เวลาแค่...ครึ่งชั่วโมง เหอ เหอ (ได้รับคำชม ชนะเลิศ แต่โดนจับได้ว่าขี้โกงใช้สัดส่วน 1 ต่อ 1 ขืนมานั่งขยายบวกลบคูณหาร ชั่วโมงนึงก็ยังไม่เสร็จ)
study draw คือ วาดแบบ...แม่ง คนอื่นมาดูก็สามารถรู้จักเกสรของดอกไม้ได้เรยอ่ะ (สอบตก แสงเงา กรูเรยเลิกวาด เก็บของกลับบ้าน 55)

ปล. วันนี้น้องน่ารักใส่ชุดนักเรียนมาเรียน สายตาเราเลยเปลี่ยนเป็นเอ็นดูเด็กน้อยขึ้นมาทันที นี่เราอาจจะแก่กว่ามันสัก 10 ปีเรยนะเนี่ย (ดูดิ ใช้สรรพนามเรียกเขาว่ามันเฉยเรย)
ปล. น้องผู้ชายคนนึงชื่อ ปุ้ย น้องผู้หญิงคนนึงชื่อ ชัด ???
ปล. กรูเข้าบลอคไม่ได้อีกแระ นี่ฝากทิพอัพให้ คิดดู ความพยายามของกรู

contour-sketch-study

2007-06-06T09:54:00.000-07:00

ความเดิมตอนที่แล้ว

2007-06-06T09:46:00.000-07:00

ลืม

2007-05-16T10:56:00.000-07:00

อีกครั้งที่กรูต้องกลับมานั่งเครียดกับอาการ ลืม ของตัวเอง
เริ่มสงสัยว่า คนที่เป็นอัลไซเมอร์หรืออะไรเทือกนั้น จะรู้ตัวก่อนรึป่าวว่า ฉันกำลังป่วย

จุดเริ่มต้นของครั้งนี้เกิดขึ้นเมื่อเลขนาฬิกาในมือถือบอกเวลาว่า กรูมาเรียนสายอีกแล้ว แต่ในห้องกลับว่างเปล่า ว่างเปล่า ไม่มีคนเปิดแอร์ให้ ไม่มีคนเปิดไฟ ไม่มีคุณครู ไม่มีน้องน่ารัก และนักแสดงสมทบใดๆ ก็ไม่ปรากฏกาย ยกมือถือขึ้นมาดูเวลาอีกที กรูไม่ได้สัพเพร่า นี่มันเลยเวลาเรียนแล้วจริงๆ จริงๆ จริงๆ

ทุกอย่างยังคงเงียบ เวลาเดินผ่านไปช้าๆ นั่งตากแอร์ไปเรื่อยๆ อาจเป็นเพราะมหันตภัยจากการเปิดเทอม หรือข่าวแผ่นดินไหว การเดินทางในกรุงเทพฯคงทำให้ทุกคน สาย

ทุกอย่างยังคงเงียบ เวลายังคงเดินผ่านไป เอ๊ะ หรือกรูไม่ได้เรียนห้องนี่วะ อ้าวแม่ง วันนี้มันวันอะไร (ชะโงกหน้าดูที่มือถือ) กรูเรียนวันพุธใช่มั้ยเนี่ย หรือกรูรับโทรศัพท์จากคุณครูแล้วดันลืม เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขาบอกว่าวันนี้ไม่ต้องเรียนรึป่าววะ บ้าน่ะ ถ้าเขาบอกมันก็น่าจะเป็นบทสนทนาแบบ big issue ไม่ใช่ประโยคๆ เดียวที่กรูจะกล้าลืม

อยู่ๆ ทุกอย่างก็เบลอ แล้วก็คิดว่า คงต้องกลับไปกินวิตามินบีรวม บำรุงประสาทสักหน่อยแล้ว

เออ รู้รึป่าวว่า วัวมี 4 กระเพาะ แล้วเม็ดดูดความชื้นรู้จักกันในนาม ซิลิก้า เจล
เราไม่รู้
เราบอกไปว่า เราไม่รู้ แต่ใจนึงเรากำลังคิดว่า เราเคยรู้มาก่อนแล้วลืมรึป่าววะ
เหมือนตอนที่นั่งฟังพี่ลิเล่าประวัติตระกูลเจ้าให้บริจิทฟังแร้วก็เซ็ง นี่กรูต้องเคยเรียนมาก่อนแล้วแน่ๆ แร้วมันหายไปไหนหมดวะ ใครเป็นลูกใคร พี่ใครน้องใคร แต่เอาเข้าจริง พี่น้องแม่ 5 คน ใครเป็นพี่ใครเป็นน้องยังจำไม่ค่อยจะได้ 12 เดือนภาษาอังกฤษยังไล่ไม่ค่อยจะถูก
ตอนเด็กๆ ถึงไม่ค่อยชอบเรียนสังคม ไอ้พวกวิชาท่องจำนี่โคตรเซ็ง อังกฤษมีสอบเขียนศัพท์ตอนพักกลางวัน ต้องมานั่งแก้เขียนอีก 20-30 ครั้งมากกว่าคนอื่นเขา วันรุ่งขึ้นมันก็เขียนผิดอีก ภาษาไทย ไอ้พวก ไก่จิกเด็กตายอะไรก็ไม่เห็นจะจำได้อย่างคนอื่นเขา เออวะ มิน่าถึงชอบเรียนเลข นับนิ้วเอาก็พอได้อยู่ ความรู้รอบตัวก็ห่วยแตก ตอนประถมพักปุ๊ปก็เข้าไปนอนอ่านหนังสือในห้องสมุด (เพราะเป็นห้องเดียวที่มีแอร์ มันติดแอร์ตั้งแต่เด็ก) อ่านแล้วอ่านอีก พอใครมาถามก็ทำหน้าเอ๋อ สุดท้ายก็เลิกอ่าน จำไม่ได้โว้ย ดูหนังเรื่องไหนมาแล้วก็จำไม่ค่อยได้ อืม..คลับคล้ายคลับคราว่า...น่าจะเคยดู แต่จำไม่ได้แล้วอ่ะ

ยิ่งนานก็ยิ่งรู้สึกว่ากำลัง อาการหนัก

หรือเพราะตอนเด็กๆ ไม่ยอมกินพริกไทยแบบวนิ

หรือว่าช่วงนี้ตื่น 7 โมงเช้าทุกวันแล้วมันเบลอวะ

ไปกินวิตามินดีก่า เด๋วลืมกินอีกกรู

วันนี้งดแสดงงานศิลปะ -- i was left behind

2007-05-16T09:13:00.000-07:00

yes...i was left behind
by drawing class
T_T

by prae as well

it may be becoz the earthquake.

แร เงา

2007-05-09T09:39:00.000-07:00

สามัคคีชุมนุม

2007-05-09T09:05:00.000-07:00

อยู่ๆ ก็มีตำรวจ 5 นายมาขอพบแม่ข้า

แม่ข้าตกใจ นี่ฉานทำอะไรผิด ฉานแค่ไปทำผมเสียเวลาไปครึ่งค่อนวัน ถึงขนาดตำรวจต้องมาขอพบเรยเหรอ
-__- เหอ เหอ

ความจริงก็คือ หลังจากสองสามอาทิตย์มานี่ เห็นรถตำรวจบินกันให้หว่อนในหมู่บ้าน คุณผู้กำกับการฯก็มาเฉลยว่า ตอนนี้ขโมยแถวนี้เยอะโคตร กำลังตำรวจอันน้อยนิดไม่สามารถต้านทานไหวแร้ว เรียนผู้อยู่อาศัยไปประชุมเพื่อ -ช่วยเหลือกันเอง-

ถึงเวลาชาวชุมชนถนนสามัคคีต้องร่วมมือร่วมใจ

แม่ข้าเริ่มหวั่นใจ เหล็กแหลมที่เพิ่งติดบนประตูรั้วเป็นแถวยาวปื้ด ชักจะไม่ค่อยการันตีความปลอดภัยในชีวิตอย่างที่หวังซะแร้ว

BedROOM

2007-05-02T08:54:00.000-07:00

"วันนี้ครูให้วาดห้องนอน"
"โหหหหหห"
"?"
"มันรกมากเรยนะครู...เสียภาพพจน์หมด"

- 40 นาทีผ่านไป -
ภาพห้องนอนของพี่ผู้ชายในห้อง 2 คน เรียบร้อยโคตร
"จริงป่าวเนี่ย อายเรยนะ"
-------------------------------
ไม่กล้าคุยกะคนข้างๆ วะ เขิน -_-

are you listening?

2007-04-29T08:22:00.000-07:00

http://www.doloresoriordan.ie/

suMMer storM

2007-04-28T06:04:00.000-07:00

27 เมษายน
22 นาฬิกา 11 นาที
ฝนซาแล้ว

2 วันก่อน เรานึกสงสัยความเปลี่ยนแปลงแบบโกร๋นเตียนโล่งของต้นมะม่วงข้างบ้าน จนต้องเอ่ยปากถามแม่ว่าทำไม(เขา)ตัดซะล่ะ
แม่บอกว่า กรมอุตุฯเตือนว่า 2-3 วันนี้จะมีพายุฝนลมแรง
อาจเพราะเรายังเสียดายเงาร่มของมะม่วงต้นเก่า ทำให้มีประโยคคุ้นหูคุ้นใจผ่านเข้ามาท่ามกลางไอระอุของแดดจ้า -เชื่ออะไรกับกรมอุตุฯ-
แต่เค้าลางก็ดูจะเป็นไปได้เช่นนั้นอยู่มิใช่น้อย จากฝนที่พรำลงมาตรงเวลาทุกย่ำค่ำแบบไม่เว้นวันหยุดฮอลลีเดย์ แต่ก็นั่นแหละ ใครจะนึกว่า-พายุ-จะมาจริงๆ หมายถึงพายุจะมาเหยียบเยือนบ้านชาวกรุงอย่างเราจริงๆ หรือ? (แม้ว่าจะอยู่ขอบกรุงก็เถอะ)

ฝนเม็ดแรกผ่านไปเมื่อไม่ถึงนาทีที่แล้ว
นาทีถัดมามันกลายเป็นฝนห่าใหญ่
ร่มสีน้ำเงินคันน้อย ปลายด้ามรูปเป็ด (ที่เราเพิ่งมารู้ที่หลังว่าที่แท้มันคือเผ่าพันธุ์ แพนกวิน!!!) ที่ขโมยมาจากออฟฟิศไม่ใช่ที่พึ่งพิงที่ดีของเราอย่างเมื่อวันก่อน
-เป็ดไม่ยอมช่วยลูกหมาตกน้ำ-
แม่มารับหน้าปากซอยเหมือนอย่างเคย แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือ ฝน ที่กระหน่ำลงมาอย่างฟ้าคลั่ง พร้อมถูกกระพรือทิศทางไปมาด้วยลมกระโชก ซ้ายไปทีขวาไปทีเหมือนคนหูเบาลังเลไม่มีหลักยืน
ซอยเข้าบ้านที่เคยเงียบขรึมปูข้างทางด้วยต้นไม้ใหญ่สูงอายุ ประหนึ่งกำลังตะโกนด่าทอแมลงเต่าทองที่อยู่เบื้องล่าง แหงนหัวขึ้นไปเห็นกิ่งไม้ใหญ่กวัดแกว่งฉวัดเฉวียนไปมาด้วยความโกรธแค้น พร้อมจะลงทัณฑ์ผู้มาเยือนแบบไม่ไว้หน้า

แม่สะกดใจขับเคลื่อนพาหนะไปอย่างช้าๆ ลงน้ำหนักเท้าแตะเบรคอยู่เป็นระยะ ซึ่งเป็นระยะที่ถี่เกินปกติวิสัย 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมงอย่างที่เคย ทั้งที่ไม่ได้อยากจะอยู่ท่ามกลางความเกรี้ยวกราดในเพลานี้ให้นานนัก แต่ใจจะเร่งเครื่องนี้ก็กลัวจะมีวัตถุไม่พึงประสงค์อาศัยความมืดกระโจนเข้ามาประจัญหน้าแบบไม่ให้ทันตั้งตัว เราจึงควรตั้งสติก่อนสตาร์ทและตลอดการเดินทางเป็นคาถาประจำใจในยามนี้

-ระยะทางสั้น เวลายาวนาน-

ภาระกิจสุดท้ายก่อนได้ซุกตัวในไออุ่นๆ ของที่กำบังอันมั่นคงคือการ -เปิดประตูบ้าน-
รู้ทั้งรู้ แต่ใจยังหวังว่าพี่เป็ดน้อยจะเห็นใจ ช่วยคุ้มกะลาหัวไว้ได้ก็ยังดี
ประตูเหล็กหนาทึบที่สร้างไว้เพื่อป้องกันอันตรายจากคนแปลกหน้าเริ่มจะทำให้ผู้อาศัยถาวรอย่างเรารู้สึก-เข้าไม่ถึง-บ้านของตัวเองก็วันนี้เอง
ในที่สุด-พายุ-ก็ทำหน้าที่ของมัน พัดพาเม็ดฝนให้กระหน่ำลงสาดใส่ทุกอณูของวัตถุที่อยู่เบื้องล่าง ไม่เว้นแม้แต่ มนุษย์ ความหนาวซึมซาบสู่ภายใน ฟันกระทบฟัน ตัวสั่นระริก ปวดหัวจนรู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อกำลังเกิดอาการเกร็งมากเกินความพอดี แต่สมองก้อนเล็กๆ กลับมีซีกที่ทำงานได้ดีผิดปกติ
2 ชั่วโมงที่แล้วเพิ่งตะโกนคำพูดติดปากประจำเดินเมษาฯ -ร้อนนนนนนนนนนนนน- นี่มันที่จอดรถหรือเตาอบ บางทีห้างสรรพสินค้าที่เรากำลังจะเดินเข้าไปอาจจะเกิดเพลิงไหม้ หรือคาร์บอนมอนออกไซด์ที่พวกเราผลิตไว้ระหว่างการวนหาที่จอดรถอันอัตคัดกำลังแสดงประสิทธิภาพออกมาอย่างเหลือทน
แค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้นที่เวลาเดินผ่าน
-ความหนาวเคยฆ่าคนมาแล้ว-
สมองซีกนี้ช่างทำงานได้ดีผิดปกติและผิดเวลาจริงๆ

2 วันที่แล้ว หากลุงไม่ตัดสินใจโบกมือลามะม่วงชราภาพต้นนั้นซะ มันอาจกลายสภาพเป็นโศกนาฏกรรมของเครื่องกีดขวางทางจราจร เหมือนเพื่อนหน้าหมู่บ้าน ซุงท่อนใหญ่เหยียดตัวขวางทางเข้าหมู่บ้านแบบไม่ยี่หระว่าขบวนแมลงเต่าทองที่กำลังเร่งรุดกลับรังจะเดือดร้อนแค่ไหน
ก็พวกเจ้าเคยนึกบ้างไหมล่ะ ว่าทำให้พวกข้าเดือดร้อนมามากแค่ไหนแล้ว

3 ภาพแรก แนะนำตัวใน drawing I

2007-04-18T09:39:00.000-07:00

1 เพิ่งเห็นจากในหนังสือ ม้าน้ำปลอมตัว
2 กระดาษที่ใช้เปนกระดาษรียูส มองๆ ไปลายข้างหลังเหมือนฝนตก ถ้าฝนตกมีร่มก็ดี ไม่มีร่มก็เปียก
3 เปนคาแรคเตอร์ตัวการ์ตูนที่วาดบ่อยๆ อยู่แร้ว

คำวิจารณ์ที่ได้รับ
- วาดรูปเปนคอนเซ็ป มีเรื่อง
- ภาพประกอบในหนังสือ

ป.ล. 3 ภาพแรกของคนอื่นเปนประเภทภาพวาดมีแสงเงา ภาพเสมือนจริง ไม่มีใครเขาวาดการ์ตูนเรยอ่ะ ไรวะ
(คำตอบ นี่มันคอร์ส drawing I โว้ย ไม่ใช่หัดวาดการ์ตูน)
(อ้อ)

วิจารณ์พี่คนนึงไปว่า ถ้าพี่วาดได้ขนาดนี้แร้วจะมาลงเรียนอีกทำไม
สรุปกรูอยู่ท้ายสุดอีกตามเคย

2007-04-18T09:27:00.000-07:00

5 ปีที่แล้ว

2007-04-14T09:05:00.000-07:00

วันนี้เจอกองโปสการ์ดเก่าเก็บ ประมาณเกือบ 10 ใบได้ ประทับตราเดือนปีที่ส่งนับได้ 5 ปีที่แล้ว 2545 นานเหมือนกันนะเนี่ย
5 ปีที่แล้วทุกคนทำอะไรกันอยู่
5 ปีที่แล้ว แพรยังลงท้ายโปสการ์ดด้วยคำว่า huab hub กะเราอยู่เรย
5 ปีที่แล้ว วนิไปเที่ยวเกาะช้างในวันสงกรานต์ ส่วนเดียกลับบ้านที่ใต้
5 ปีที่แล้ว อ้อไปเชียงใหม่ ภัทอยู่อังกฤษ
ผ่านไปเร็วเนอะ
อ้อ ส่วนเรายังรอโปสการ์ดอยู่บ้านเหมือนทุกปี :)

ร้อนฉิบหาย

2007-04-02T05:56:00.000-07:00

..........

แล้วมันก็ผ่านไป (น่ะ)

2007-03-30T10:22:00.000-07:00

วันนี้ มีช่วงเวลา - เศร้าแดก - อีกระลอก เหอ เหอ เหอ
อยู่ๆ ประโยคที่ว่า
...(someone ของเรา) เด๋วนี้หายใจเป็น...(ใครอีกคน)
ก็บินเข้ามาในหูผ่านโทรศัพท์มือถือเครื่องห่วยๆ
บนที่นั่งกลางรถตู้โดยสารตอนขึ้นทางด่วน น้ำตาจะไหล
แต่ไม่ไหล
พยายามคิดว่า ถึงเราจะไม่ได้ยินประโยคๆ นี้ ความจริงข้อนั้นก็ยังคงดำเนินต่อไปอยู่ดี
และอีกอย่าง ถึงไม่บอก
จริงๆ ก็...กรูรู้อยู่แล้วววววว
เห้อ
กลับมาถึงบ้าน หอบสังขารหิวโซ
ทำถาดกับข้าวตก
แตก
ก้มมองดูที่ขา แผลเล็กๆ เท่าเข็มจิ้ม จากเศษแก้วกระเด็น
มีน้ำแดงๆ ไหลดิ่งเป็นเส้น
คงแทนน้ำตาที่ไม่ยอมให้ไหล
...ก็ดี
แล้วมันก็ผ่านไป

การเหลื่อมล้ำของกระบังลม

2007-03-29T07:16:00.000-07:00

2 วันก่อน เราถอดเทปงานสัมมนาว่าด้วยการจัดตั้งศูนย์โสตทัศน์ เพื่อจัดเก็บสื่อโสตทัศน์ อันได้แก่ ฟิล์มภาพยนตร์ เทปบันทึกเสียงรายการวิทยุ โทรทัศน์ อย่างถูกต้องตามขบวนวิธี รวมไปถึงข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวกับงานโสตทัศน์ที่ผ่านๆ มา ซึ่งถือเป็นมรดกอันล้ำค่าทางวัฒนธรรมของประเทศชาติ

ความจริงก็คือ แม้ถ้อยคำที่ว่า -มรดกทางวัฒนธรรม- นั้นมันจะสวยหรูจนน่าหยิบยกมาเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวในใจ แต่ไอ้เรานั้นกลับไม่ค่อยเข้าใจความสำคัญของมันสักเท่าไหร่ เขาว่ากันว่า ถ้าเราไม่มีมัน เราจะเป็นคนไร้ -ราก-

สำหรับต้นไม้ รากนั้นมีไว้เพื่อดูดซับอาหาร แต่สำหรับมนุษย์ รากนั้นจำเป็นอย่างไร

เราไม่รู้

หลายครั้งเราสงสัยว่า เหตุใดลุงร่างท้วมนาม โดม สุขวงศ์ ถึงมีศรัทธาในการเรียกร้องให้ทุกคนหันมาใส่ใจกับกองฟิล์มเก่าๆ ที่มีกลิ่นเหม็นแสบๆ เหมือนน้ำส้มสายชู สิ่งที่หลายครั้งคราเจ้าของตัวจริงหรือผู้ผลิตมองเห็นไม่ต่างจากขยะรกพื้นที่เก็บ ส่วนใหญ่เฝ้าเผาทิ้งหรือทำลาย ได้ยาวนานหลายทศวรรษขนาดนี้ สิ่งที่ดูเหมือนมีเพียงคนกลุ่มน้อยเพียงหยิบมือเท่านั้นที่มองเห็นค่าของมัน

และเรารู้แน่แก่ใจว่า เรายังไม่มีความศรัทธาเช่นนั้น

.................................................

2 วันก่อน เรานั่งฟังผู้ใหญ่แปลกหน้าคนหนึ่งนั่งพร่ำว่า เขาสามารถหาสปอนเซอร์ได้อย่างง่ายดายขนาดไหน เพื่อจะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ที่ดูจะเป็นการสนับสนุนความถูกต้องให้กับทิศทางทางการเมืองของประเทศ (เอาป็นว่า เราไม่รู้ว่ามันจะเป็นทิศทางที่ถูกต้องจริงหรือไม่) อย่างเช่นการออกหนังสือเพื่อให้ความรู้เกี่ยวกับการเมืองแก่ประชาชน หรืออะไรเทือกๆ นั้น รวมทั้งแนวความคิดแบบสนับสนุนกฎหมายที่เปิดทางให้มีการเปิดคาสิโนได้อย่างถูกต้อง (นั่นมันการพนันนะพี่) ถึงกับมีคำว่า คาสิโนสร้างชาติ หลุดออกมาในบทสนทนา

เราไม่ได้มีความคิดเห็นเรื่องการเมืองหรอก แต่แค่สงสัยว่า แม่ง...

ทำไมทางหนึ่งมันดูจะหางบประมาณได้อย่างยากเย็นนัก ถ้าฟังเทปไม่ผิด งบประมาณปีของหอภาพยนตร์ผ่านมาแค่สามแสนบาท (ในขณะที่งานแฟชั่นวีคที่กำลังมีขึ้นอยู่ตอนนี้มันใช้เงินกี่สิบล้านวะ) ซึ่งแทบจะทำอะไรไม่ได้เลยกับฟิล์มที่นอนแออัดรอความตายนับหมื่นๆ ม้วน แต่กับอีกทางหนึ่ง เงินแสนเงินล้านดูจะวิ่งเร็วไปเร็วมาเร็ว ประมาณว่าง่ายเหมือนดีดนิ้วกริกเดียวเดี๋ยวก็ได้มา ถ้ามันจะเอื้อประโยชน์ต่อใครได้

เปล่า เราก็ไม่ได้เริ่มมีอุดมการณ์ในนามมนุษย์ที่แวะเวียนอยู่แถวๆ มูลนิธิหนังไทยหรอก เราก็ยังคงแปลความหมายของ ราก หรือ มรดกทางวัฒนธรรม ไม่ออกอยู่ดี แต่แค่เมื่อ 2 วันก่อน เราได้เห็นความเลื่อมล้ำของอะไรบางอย่าง มันเหมือนมันไม่ถูกต้อง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ก็เลยคิดให้มันผ่านๆ ไปว่าอาจจะเป็นแค่ความเลื่อมล้ำของกระบังลมข้างซ้ายและกระบังลมข้างขวา ถึงทำให้เหมือนมีอะไรมันจุกๆ อยู่ที่คอ ให้หายใจไม่ค่อยสะดวกในชั้นบรรยากาศของประเทศประชาธิปไตยแบบนี้

และบรรยากาศที่เงียบงัน ก็ผลักเราสู่โหมดสามัญอีกครั้ง

2007-03-14T09:29:00.000-07:00

บางครั้งสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ผิด แต่มันทำให้เราสะดุด ล้มจมอยู่กับกองคำถามเดิมๆ
ชีวิตจะเป็นไปอย่างงี้เหรอ เราเกิดมาเผื่อทำอะไรกันแน่ (คำถามนี้ห่วยแตก แต่เกิดขึ้นบ่อย)
ตอนนี้เราแค่ปล่อยตัวไปตามสิ่งที่ใครบอกว่าสำคัญ
ไม่ใช่เมื่อเราหิว เราจึงกิน แต่เป็น..เขาบอกให้กลับบ้านเราจึงกลับ เขาบอกค่าของคนคือการทำงาน เราจึงทำ
เขาบอกว่าคนฉลาดดีกว่า เราจึงพยายามฉลาด
เขาทำถนน เราจึงห้ามเดินลัดสนาม

โหมดสามัญคือศูนย์ และไม่เคยเข้าใจอะไรเลย
ชีวิตเราสำคัญกว่าหอยทากที่โดนรถทับตรงไหน หรือเราสำคัญตัวเองอยู่คนเดียว
ข้ายิ่งใหญ่
เป็นหอยทากจะดีกว่ามั้ย ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่ภาพลวงที่พวกแต่งขึ้นกันเอง
อ้อ แต่หอยทากก็อาจจะสร้างภาพในสังคมหอยทาก เราจะไปรู้ได้ยังไง
โง่เลย
โง่คือไม่ดี ต่ำต้อย หมายถึงแย่ เป็นแง่ลบ

*เรารู้จักปนัดตั้งแต่ม.ไหนน้า ถ้าม.3 (แต่คงก่อนหน้านั้น) เรารู้จักกันมาแล้วมากกว่าสิบปี
เรายังได้การ์ดวันเกิดจากปนัดอยู่ ส่วนคำถามที่เราถามตัวเองเมื่อสิบปีที่แล้ว เราก็ยังไม่มีคำตอบ เรียกว่าสม่ำเสมอเหมือนกันได้มั้ย

something

2007-03-14T07:47:00.000-07:00

เรา (ทุกคน) ต่างเหงาอยู่ภายใน

เคมีของการอยู่ร่วมกัน

SODOKU

หลักสูตรทัศนศิลป์

A Long Walk to the Beach

ปณิธานของมูลนิธิ

การ์ดวันเกิด

และ ความร้อนของเดือนมีนา

เค้าไปดู "โน๊ะ" มาล่ะตัวเอง Yo..oops Yo...oops

2007-03-06T08:01:00.000-08:00

มันเป็นมหรสพที่จัดขึ้นอันเนื่องมาจาก การเฉลิมฉลองครอบ 120 ปีความสัมพันธ์ทางการทูตไทย-ญี่ปุ่น และสบเหมาะโอกาสดีเมื่อเรา "ตามๆ เขาไป" เมื่อใครๆ ก็ดันรู้จัก "โน๊ะ" แต่ตูไม่รู้จัก เออ ก็เลยไปดูสักหน่อย เอาล่ะ มาทำความรู้จัก "โน๊ะ" ตามสูจิบัตรกันเลย (คัดลอกแบบข้ามบางส่วน)

ในสมัยโบราณ เวทีละครโนจะตั้งแสดงกลางแจ้ง ปัจจุบันเราจึงเห็นภาพวาดต้นสนเป็นฉากหลังของเวที เวทีละครโนเป็นเวทีแห่งความว่างเปล่า เรื่องราวต่างๆ ถูกนำเสนอต่อผู้ชมบนเวทีแห่งความว่างเปล่านี้

นักแสดงละครโนจะถูกกำหนดให้เล่นบทต่างๆ ตายตัว นักแสดงที่เรียกว่า ฌิเตะ (แปลตามตัวอักษรว่า ผู้กระทำ) จะแสดงบทของตัวเอง ซึ่งส่วนใหญ่จะสวมหน้ากา โดยอาจแสดงเป็นเทพเจ้า ปีศาจ ผู้หญิง (แต่นักแสดงเป็นชายล้วน) คนชรา หรือวิญญาณ ส่วนนักแสดงที่เรียกว่า วะกิ (แปลตามตัวอักษรว่า ข้างๆ) จะเป็นตัวรอง โดยจะแสดงเป็นบุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ ปกติจะไม่มีการแสดงสลับกันระหว่างนักแสดงที่เป็นฌิเตะและวะกิ

เออ เราก็เลยสังเกตว่า เรื่องที่เขานำมาเล่น ส่วนใหญ่เลยเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า หรือปีศาจ วิญญาณล่ะ

นักแสดงละครโนแทบจะไม่ใช้นิ้วหรือมือ ท่าเคลื่อนไหวของนักแสดงเป็นการเคลื่อนไหวในรูปทรงเรขาคณิต นักแสดงที่เป็นฌิเตะและท์ซุเระซึ่งมักสวมหน้ากากนั้น จะแสดงท่าทางโดยใช้นิ้วและมือน้อยมาก ดังนั้นการเคลื่อนไหวของเท้าจึงมีความสำคัญที่สุด วิธีการเคลื่อนเท้าในละครโนเรียกว่า ฮะโกบิ การเดินในลักษณ์ของการสืบเท้าที่สวมถุงเท้าสีขาวสะอาดไปช้าๆ โดยยกเท้าขึ้นจากพื้นเวทีเพียงเล็กน้อยนั้น นับเป็นความงามอย่างหนึ่งของละครโน

ในการแสดงละครโนนั้น ช่วงจังหวะแห่งความเงียบ ปราศจากเสียงดนตรีหรือการขับร้อง และช่วงจังหวะที่นักแสดงหยุดนิ่ง กลับเป็นการสื่อความหมายที่สำคัญยิ่ง

หน้ากากเป็นส่วนสำคัญมากอีกสิ่งหนึ่ง หน้ากากจะดูเหมือนปราศจากซึ่งอารมณ์ใดๆ จนมีคำกล่าวว่า "ใบหน้าไร้อารมณ์ราวหน้ากากละครโน" ซึ่งเป็นคำกล่าวที่ไม่ถูกต้องนัก เพราะแท้ที่จริงแล้วนักแสดงที่มีความสามารถย่อมทำให้หน้ากากแสดงอารมณ์ได้ต่างๆ กัน การแหงนหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อยจะทำให้หน้ากากแสดงอารมณ์ปิติ ในทางกลับกัน การก้มหน้าลงเล็กน้อยจะสื่ออารมณ์เศร้าสร้อยได้

โลกของละครโนดูเหมือนจะแตกต่างจากวัฒนธรรมตะวันตก ในสื่อความงามที่เป็นสัญลักษณ์ มีแบบแผน เสนอปรัชญาล้ำลึก ผ่านดนตรีที่บางครั้งไม่เสนอเสียงใดๆ ผ่านหน้ากากที่ดูเหมือนไร้อารมณ์ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก และผ่านเครื่องแต่งกายที่งามเลิศหรู นี่คือโลกแห่งละครโน

...

อืม ดูจบแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่า สนุก แต่ก็นั่นแหละ ความสนุกก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเป็นมหรสพที่ดีเสมอไป ความเชื่องช้าในท่าทางอากัปกริยาของผู้แสดง ทำให้เราจะหาวอยู่หลายครั้ง แต่ตลอดเวลาก็รู้ตัวว่ากำลังนั่งดูการแสดงที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญ สมาธิ และความปราณีตขั้นสูง

ดีแล้วที่ได้มาดูแหละ

เออ บางทีเราหลงมองที่เท้านักแสดงตอนที่พวกเขาเดินอยู่บ่อยๆ เพิ่งมารู้เมื่อตอนที่พิมพ์เมื่อกี้เองว่า อ้อ มันคือความงดงามของการแสดง

เสียดาย วันนี้ความแตกต่างทางวัฒนธรรมภาษาทำให้บรรยากาศความเข้าใจว่างเปล่าอยู่บ่อยๆ

ไอ ยาซาว่า ทั่นต้องการบอกอันใด

2007-03-04T05:34:00.000-08:00

และแล้วก็ได้อ่านแล้วล่ะ เล่ม 14 ใหม่ล่าสุด ที่เราดันพลาดใหม่สดจากแผงไปหนึ่งวัน

เห้อ...แต่อ่านแล้วก็ต้องถอนใจ สูดหายใจลึกๆ มันชักจะเศร้าเกินไปแล้วนะโว้ยยยยยยยยยยยยยย

ทุกครั้งที่อ่าน นานะ แต่ละเล่มจบ ความรู้สึกประเภทโอเว่อร์มักจะเกิดขึ้นเสมอๆ ถ้าเล่มไหนจบแบบติดปลายความสุข แฮปปี้กันถ้วนหน้า ปิดหน้าสุดท้ายปุ๊ปก็จะยิ้มแก้มปริ...อยู่คนเดียว เออ บ้ามั้ยล่ะ ใช้แล้ว ทุกครั้งที่อ่านแต่ละเล่มจบ จะต้องทิ้งเวลาอยู่สักห้านาที ปล่อยให้อารมณ์พีคในจิตใจค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย คือประมาณว่า ไม่สามารถทำอะไรต่อได้ในขณะนั้น แต่ถ้าเล่มไหนจบค้างแบบเศร้า ทิ้งหน้าเปล่าๆ ให้คนอ่านอินกันไปเองกับความว่างเปล่าของวิวทิวทัศน์แบบไม่ต้องมีคำบรรยาย เท่านั้นแหละ ถ้ากรูไม่น้ำตาไหลไปเลยก็จะต้องรู้สึกเคืองๆ คุณไอยาซาว่าเขาอยู่ในที จะกลั่นแกล้งกันปายถึงไหนคับเพ่ และทั้งทีเรื่องมันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับประสบการณ์ส่วนตัว ความเศร้าที่เกิดก็มักจะทำให้ต้องย้อนกลับมาดูแลเรื่องของหัวใจตัวเองอยู่เป็นระยะซะงั้น

มาถึงเล่ม 14 นี่ มัดเงื่อนความรักมันยิ่งยุ่งเหยิงหนัก คนนี้ไปรักคนนั้น แต่คนนั้นดันไปรักคนโน้น อ้าว แต่คนโน้นแม่งดันมานอนกับคนนี้ ส่วนไอ้คนที่เหมือนจะรักกันอยู่ดีๆ ก็กลับมีอาการหันซ้ายหันขวาไม่ค่อยแน่ใจความรู้สึกตัวเองซะอีก ไม่ทราบว่าพี่ต้องการจะบอกอะไรหรือ ความรักไม่ใช่เรื่องของคนสองคน ความรักคือการอยากจะครอบครองอีกฝ่าย หรือทุกคนที่มีความรักล้วนลังเล เห้อออออ ทั่นจะรู้มั้ยเนี่ยว่าลายเส้นที่วาดออกมา ทำร้ายจิตใจคนอ่านได้ขนาดนี้

เออ หรือว่า กรูมันเว่อร์ไปเอง หน้าไม่ให้แต่จิตจายมันอ่อนไหวนี่หว่า

T.T

i sudoku

2007-02-27T08:17:00.000-08:00

โอ้ยยยยยยยย ข้าพเจ้ากำลังติดเกม sudoku อย่างแรง help me

เจ็ดโมงเช้า วันจัน

2007-02-18T05:45:00.000-08:00

เออ ประเด็นคือว่า พรุ่งนี้เราต้องตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
ซึ่งในพ.ศ. 2550 นี้ สำหรับเรา ถือเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนจนกลัวว่าจะไม่สามารถทำได้
แต่ก็ตามประสาหมีพูดคำว่า ได้ จนกลายเป็นคำติดปากเยี่ยงการทักทายไปซะแล้ว

เห้ออออ
จำได้ว่าสมัยประถามจนถึงมัธยม ทุกวันธรรมดา เราจะตื่นประมาณตีห้าก่าๆ ยิ่งเด็กยิ่งตื่นเช้า ด้วยกิจวัตรประจำวันของพ่อแม่คือกฎข้อบังคับ ตอนนั้นไม่เห็นเคยบ่น หรือคิดว่า ไม่มีวันทำมันได้เหมือนๆ กับความรู้สึกตอนนี้เลย
นานกี่ปีแล้วที่เราตื่นหลังแปดโมงเป็นปกติวิสัย ถ้าจะเถียง คงเถียงได้ว่า มันนานจนนาฬิกาชีวิต (biological clock) ของเรามันหมุนต่างจากในหนังสือไปนานแล้ว

ตี1-3 นอนหลับพักผ่อนให้สนิท --เพิ่งเข้านอน
ตี3-5 ตื่นนอนสูดอากาศบริสุทธิ์ -- โอ้ ไม่มีทางเป็นไปได้ ก็เพิ่งนอนตะกี้
5-7โมงเช้า ขับถ่าย -- ยังคงหลับอยู่
7-9โมงเช้า กินอาหารเช้า -- ยังหลับอยู่
9-11โมง พูดน้อย กินน้อย ไม่นอนหลับ -- ไม่พูด ไม่กิน เพราะไปหลับต่ออยู่บนรถเมล์
11-บ่ายโมง หลีกเลี่ยงความเครียดทั้งปวง -- นั่งดูเที่ยงวันทันเหตุการณ์
บ่ายโมง-บ่าย3 งดกินอาหารทุกประเภท -- กินข้าวกลางวันพอดี
บ่าย3-5โมงเย็น ทำให้เหงื่อออก -- เริ่มทำงาน
5โมงเย็น-ทุ่ม ทำให้สดชื่น ไม่ง่วงเหงาหาวนอน -- ทำงาน
ทุ่ม-3ทุ่ม ทำสมาธิหรือสวดมนต์ -- นั่งเมารถอยู่บนรถเมล์
3-5ทุ่ม ห้ามอาบน้ำ ห้ามตากลม ทำร่างกายให้อบอุ่น --อยู่หน้าคอม อบอุ่นพอป่าว
5ทุ่ม-ตีหนึ่ง ดื่มน้ำก่อนเข้านอน --อยู่หน้าคอม

โอ้ย ตอนนี้สามทุ่มพอดีแร้ว อ้าว ห้ามอาบน้ำอ่ะดิ งั้นนอนเลยดีกว่า เด๋วไม่ตื่นเน้อ
-------------
จากหนังสือ นาฬิกาชีวิต รวบรวมโดย อ.นวลฉวี ทรรพนันนทน์

ล่องลอย

2007-02-17T21:56:00.000-08:00

บางทีฉันเคยเปิดเพลง ให้เพลงไหลผ่านตัวฉันเบาๆ
บางทีฉันเคยอยากหายตัวไป
ที่ไหนได้ตามแต่ใจ
ล่องลอย เรื่อยๆ ไป
ให้ตัวเองได้ลอยพ้นวัน ที่มันยากเกินไปอย่างนี้
ยังคงเฝ้าดูโลกนี้เป็นไป
อย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ
มีวันที่ดี โหดร้าย ปรวนแปร
ให้ทุกข์ให้สุขใจ
ล่องลอย เรื่อยๆ ไป
ให้หัวใจได้ยอมรับมัน
และยอมให้เป็นไปอย่างนั้น

ล่องลอย เรื่อยๆ ไป
ก็เพราะรู้ไม่มีอะไรนิ่งนาน
ปล่อยมัน...ให้เลื่อนลอยผ่านไป

-----
written: วรรธนา วีรยวรรณ, Composed: นิมิตร จิตรานนท์
Produced: ปิติ ดวงพิกุล / นิมิตร จิตรานนท์, Musician: Guitar ปฤณ รักชีพ

วันนี้วันสุข ที่สิบหกเดือนสอง

2007-02-16T07:32:00.000-08:00

วันนี้เราทำสิ่งที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง 2 อย่าง
1 ให้ปูเป้ช่วยเช็คราคาโรงพิมพ์ ที่จะพิมพ์ filmmuntist
2 โทรหาเพื่อนที่กำลังต้องการคนจัดอาร์ต ของาน เผื่อจะได้

สวัสดี ความรัก

2007-02-14T07:46:00.000-08:00

ใช่แล้ว และแล้วมันก็มาถึง 24 ชั่วโมงที่คนทั้งโลกให้ความสำคัญและกำหนดกะเกณฑ์ให้เป็นช่วงเวลา -วันแห่งความรัก- เดินไปทางไหนก็ได้เห็นดอกกุหลาบผลิบาน+วางขายกันเกลื่อนเมือง ไม่แยแสกับคนที่เขาไม่รักอย่างข้าพเจ้ากันเสียบ้างเรย เกรงจายกันหน่อยคับเพ่ -_- (ดูเหมือนจะไม่มีใครได้ยินเสียง)
14 กุมภา วันวาเลนไทน์นั้น จำที่มาที่ไปได้แบบคร่าวๆ ว่าเป็นการระลึกถึงวันสิ้นชีวิตของบุคคลที่มีความรักอันยิ่งใหญ่ท่านหนึ่ง นาม เซนท์ วาเลนไทน์ คือคุณเซนท์แกเป็นชาวคริสเตียน ในยุคที่การนับถือศาสนาคริสต์ถูกกฎหมายตราว่าเป็นลัทธิต้องห้าม และด้วยความรักที่มีต่อสาวตาบอด คุณเซนท์เลยขอพรจากพระเยซูให้คนรักของแกมองเห็น และพรนั้นก็สมดังปรารถนาในเวลาต่อมา ทำให้สาวเจ้าและครอบครัวหันมาศรัทธาต่อพระเยซู เป็นที่ร้อนหูแกคิงในสมัยนั้น จึงมีคำสั่งจากเบื้องบนให้ทรมานเซนท์ วาเลนไทน์อย่างหนัก และประหารชีวิต (ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่ 14 กุมภา) ฉะนั้นแล จึงเป็นที่มาที่ไปของวันแห่งความรัก
(ข้อมูลเคยอ่านจากเว็ปภาษาไทยนี่แหละ แต่จำเว็ปไม่ได้ ขออภัยก๊าบ)

วกมาเรื่องตัวเองดีกว่าเนอ หึ หึ หึ
วันนี้ เราก็มีความสุขดี ระดับหนึ่ง เราได้อยู่กับคนที่เรารัก...แม้จะในฐานะเพื่อนกันพันเก้า เราหัวเราะ เราพูด เราคุย กินข้าว ดูหนัง (หนังก็ชอบด้วย) เรามีความสุข
แต่เป็นความสุขที่รู้แก่ใจทุกวินาทีว่า มันมีลิมิต เมื่อเราแยกจากกันเพื่อกลับบ้าน โลกจะหมุนด้านแห่งความเป็นจริงกลับมาสู่เรา ความสุขที่เกิดขึ้นในวันนี้ ของเรากับของมัน มันเป็นคนละประเภทกัน พวกเราแค่ขอมีความสุขในด้านที่ตัวเองอยากมี แม้อีกฝ่ายจะแตกต่างไม่เหมือนกัน ก็-ช่างแม่ง-

บางทีเราก็อยากจะรู้สึก -ช่างแม่ง- กับเรื่องต่างๆ เทือกนี้ ที่เราไม่เคยจะตัดสินใจอะไรได้เด็ดขาด สุดท้าย เราก็ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปอย่างที่มันอยากเป็น ประมาณว่า ให้กระแสลมนำทาง ฟังดูดี แต่ไร้สมอง 555

เราเพิ่งจะรู้ตัวเมื่อไม่กี่วันมานี้ ว่าเรามักจะพูดประโยคสนับสนุนความคิดว่า
-เผื่อเราจะได้อยู่ในอะไรที่ยิ่งใหญ่-
-เผื่อเราจะเป็นคนสร้างอะไรที่ยิ่งใหญ่-
ส่วนใหญ่มันมักจะอยู่ในบทสนทนาเมื่อเราคิดทำหนังสือเล่มใหม่ ถ้ามันดี เราจะได้เป็นหนึ่งคนที่ริเริ่มสร้างมันขึ้นมา
ความคิดในเรื่องความรักของเราก็ไม่ต่างกัน เราก็อยากมีความรักที่ยิ่งใหญ่ แม้จะเป็นแค่รักนั้นเหลืออยู่ฝ่ายเดียวก็ตามที
แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายเราก็รู้ว่า เราไม่มั่นคงพอ กระแสลมทิศไหนพัดมา เราก็พัดไป...

me, myself and my memory

2007-02-01T21:28:00.000-08:00

ความจำไม่ค่อยดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ชา อึนซอก

ประโยคที่เอ่ยออกจากปากของพระเอกเรนทำให้เราถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยช่างเป็นคำปลอบใจ (และคำบอกลา) ที่ทำให้ซาบซึ้งเสียจริงๆ -_-

เปล่า เราไม่ได้กำลังจะพูดถึงซีรี่ส์ Love to Kill ที่เพิ่งจบไป หรือพูดเรื่องอกหักรัก ลด ละ เลิก ที่เรายังคงวนเวียนคิดถึ๊ง คิดถึงมันอยู่ทุกวัน แต่เมื่อวานหลังจากเข้าเน็ตฆ่าเวลาเพื่อจะให้บรรยากาศความง่วงเข้าครอบคลุมดวงตาให้ถึงที่สุดอย่างเคย ปลายทางก็ไปจดอยู่ที่ลิงค์สุดท้ายในบล็อคของคุณอากาศกวี (ซึ่งเราไม่รู้จักพี่ทั่นหรอก เป็นการกดลิงค์มั่วๆ ไปเรื่อยๆ น่ะก๊าบ) ที่ตั้งไว้ว่า "ฉันและคุณ กับทุกๆ คน"

เครือข่ายใยแมงมุมโลกนำเราไปสู่ http://www.meandyoumovie.com/
ใครช่างตั้งชื่อเว็ปที่ทำให้รู้สึก เข้าท่า ได้อย่างนี้
ความเอื่อยเฉื่อยของระบบอินเตอร์เน็ตแบบไม่ติดไฮสปีด ทำให้หน้าจอ internet explorer ของเราแช่อยู่กับภาพโหลดดิ้งที่ทางเว็ปตั้งเอาไว้ตรงมุมซ้ายล่าง รองเท้าสีชมพูหนึ่งคู่กำลังเคลื่อนย้ายไปมา

เฮ้ย...

ในความสัมพันธ์ที่เรียกว่ามิตรภาพนั้น ถ้าเพื่อนคนไหนอยู่ในระดับบวก คงรู้กันดีถึงกิตติศัพท์ความทรงจำที่เรียกได้ว่าเสื่อมสมรรถภาพของเรา อย่างเช่นง่ายๆ วันเกิด นอกจากวันเกิดตัวเอง วันเกิดแม่ พี่ชาย และแพรแล้ว เราไม่เคยจำวันเกิดใครได้เลย (หรือของบางคนจำได้ แต่พอปีถัดไปก็ลืม) หรือใครที่ได้รู้จักกันชั่วครู่ชั่วยาม เวลาผันผ่านไปก็ลืมหน้า ลืมชื่อ ได้แต่บอกว่า เออ คุ้นๆ วะ

เช่นกัน ในโอกาสเปิดวงสนทนาเกี่ยวกับหนังเรื่องนู้นเรื่องนั้นเรื่องนี้เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกัน หลายครั้งเราพบว่าตัวเอง ดูแล้ว แต่ก็ได้แต่นั่งเงียบ แล้วค่อยๆ เก็บข้อมูลเรียกคืนความทรงจำทีละน้อย เพื่อให้ตัวเองได้มีความรู้สึกร่วมกับเหตุการณ์ ส่วนใหญ่จะจำได้แค่ว่า ดูแล้วชอบ ไม่ชอบ หรือรู้สึกเฉยๆ แต่ไอ้ที่จะมาชี้เฉพาะถึงตอนนั้นตอนนี้ในรายละเอียดนั้น ลืมไปได้เลย

ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน รองเท้าสีชมพูที่กำลังเคลื่อนย้ายไปมา เฮ้ย เราเคยเห็นภาพนี้นี่หว่า

me and you and everyone we know
หนังเรื่องนี้เคยดูแล้ว
แล้วชอบด้วย
เคยเขียนวิจารณ์ถึงด้วยนะ
เขียนไว้ในไหนวะ
เรื่องเป็นยังไงหว่า...

เหอ เหอ เหอ...กำ
เหอ เหอ...ชีวิต...ชีวิตกรู
เซ ลา วี ใช่มั้ย (กระแดะวะ -_-)

*สงสัย ต้องไปซื้อดีวีดีมาเก็บไว้แล้ว
(อ้อ สุดท้ายเราก็หาบทวิจารณ์อันนั้นเจอ โดยไล่ถามจากทิ้ว แล้วก็ให้ทิพน้องรักพิมพ์มาให้ ขอบคุณก๊าบบ เลยเอามาลงไว้เป็นหลักฐานด้วย 555)
(เออ แล้วพบว่า ที่เขียนวิจารณ์นี่ อารมณ์หรือสำนวนเดียวกันกับที่เขียนข้างบนนี้เลยอ่ะ)

Me and You and Everyone We Know ความเหงาสีชมพู

2007-02-01T08:34:00.000-08:00

ในระหว่างที่กำลังเหงา อยู่ๆ เราก็ได้ดูหนังของคนเหงา

หลายครั้ง เรามักเคยได้ยินคำเปรียบเปรยที่ว่า แม้จะมีผู้คนแวดล้อมมากมาย แต่สุดท้ายเรายังคงเหมือนอยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้
นี่แหละคำพูดของคนขี้เหงาโดยแท้จริง

Me and You and Everyone We Know เป็นเรื่องราวของผู้คน คนหนึ่งคน กับคนอีกหนึ่งคน และคนอื่นๆ ที่อยู่รอบตัวเขา หรืออาจจะเรียกว่า หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ของผู้คนก็ว่าได้

คนหนึ่งคน รู้จักคนได้หลายคน และหลายคนที่เขารู้จักนั้น ต่างรู้จักคนอีกหลายคน แต่ละคนมีเรื่องราวของตัวเอง มีโลก และมีความต้องการของตัวเอง ถ้าจะวาดเป็นแผนผังความสัมพันธ์ คงเป็นแผนผังต้นไม้ต้นใหญ่ ที่แผ่กิ่งก้านได้ไม่มีวันสิ้นสุด

แต่ในแผนผังที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้ เรากลับต้องการเพียงใครสักคน

คริสทีน ศิลปินสาวคนหนึ่ง รู้สึกประทับใจกับริชาร์ด พนักงานขายรองเท้าคนหนึ่ง เขาเพิ่งแยกทางกับภรรยา ซึ่งพบรักใหม่กับชายอีกคน ริชาร์ดมีลูกชาย 2 คน ลูกชายคนโต พบว่าตัวเองอยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเด็กสาวข้างบ้าน ลูกชายคนเล็กมีนัดบอร์ดกับสาวที่ไหนไม่รู้ ในอินเตอร์เน็ต...

เรื่องราวของตัวละครมากมายใน Me and You and Everyone We Know วนเวียน บรรจบ และพร้อมทั้งขนานกันไป ตัวละครแต่ละตัวไม่ได้มีความสัมพันธ์เพียงด้านเดียว เขารู้จัก และมีความสัมพันธ์กับคนอื่นอีกหลายๆ คน เหมือนพวกเราที่ใช้ชีวิตอยู่ พวกเรารู้จักคนมากมาย แต่แม้อยู่บนโลกใบเดียวกัน เราต่างกลับมีโลกส่วนตัวของตัวเองซ้อนทับลงไปอีก นั่นคือช่องว่างที่ก่อให้เกิดความเหงา ในโลกส่วนตัวของเรา เราจึงต้องการให้ใครสักคนเดินเข้ามา เติมเต็มช่องว่างนั้น

คริสทีนเดินเข้ามาในโลกส่วนตัวของริชาร์ด พวกเขาร่วมชีวิตกันโดยง่าย ผ่านการเดินบนถนนสายหนึ่ง เมื่อถึงทางแยก พวกเขาแยกทางกัน

ในครั้งแรกนั้น ริชาร์ดปิดประตูโลกของเขาเอาไว้ แต่หลังจากนั้น เขากลับโทรศัพท์ไปเชื้อเชิญเธอให้เข้ามา นี่แหละคือความซับซ้อนถึงสับสนของคนเหงา

โชคดีที่ Me and You and Everyone We Know ไม่ได้เป็นหนังซ้ำเติมที่ยิ่งทำให้คนเหงาต้องร้องไห้หดหู่ แม้ในฉากที่ตัวละครรู้สึกเสียใจอย่างที่สุด เสียงเพลงประกอบเบาๆ ยังช่วยแปลความหมายคล้ายจะบอกเป็นภาษาดนตรีว่า นี่แหละชีวิต

สิ่งที่เราได้เห็นจากหนังเรื่องนี้จึงไม่ใช่น้ำตา แต่เป็นรอยยิ้มสีชมพูจางๆ ที่เจือด้วยความเข้าใจในช่องว่างของชีวิต

Me and You and Everyone We Know นั้นเป็นหนังกวาดรางวัลอีกเรื่องหนึ่ง ทั้งจากเวทีเทศกาลหนังซันแดนซ์, คานน์, เทศกาลหนังฟิลาเดเฟีย, เทศกาลหนังนานาชาติซานฟรานซิสโก และเทศกาลหนังลอสแองเจลิส

และเพิ่งมารู้ทีหลังด้วยว่า นักแสดงนำของเรื่อง มิแรนด้า จูไล ได้กำกับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ตามข้อมูลบอกว่า เธอเป็น "ศิลปินจ๋า" ซึ่งไม่น่าแปลกใจเลย เพราะในหนังนั้น ด้วยความที่ตัวละครหลักเป็นศิลปินที่กำลังพยายามเสนอผลงานของตัวเอง จึงทำให้เราได้เห็นงานศิลปะที่เธอสร้าง ไอเดียของชิ้นงาน อย่างในฉากที่เธอใช้กล้องวิดีโอถ่ายเท้าทั้งสองข้างของตัวเอง ทำให้สื่อความหมายถึงความสัมพันธ์ของคนสองคนได้อย่างชัดเจน

ในท้ายสุดของเรื่อง ตัวละครทุกตัวสามารถหาสิ่งที่มาเติมเต็มช่องว่างของความเหงาของตัวเองได้ และหวังว่า คุณเองจะสามารถทำอย่างนั้นได้เช่นกัน

The person you’ve been waiting to find is waiting to be found
(บนโลกเหงาๆ ใบนี้) คนที่คุณตามหา เขากำลังรอคุณอยู่เช่นกัน

blog tags attack

2007-01-29T03:01:00.000-08:00

ไอลเดีย เมิงทำอะไรกะกูเนี่ย blog tags สิ่งที่คนอื่นไม่รู้ 5 ข้อ หึ หึ หึ
เอาวะ เริ่มเรยและกัน

1. หมาเบื่อคืออะไร
หมาเบื่อคือตุ๊กตาที่ได้ไปเที่ยวฝรั่งเศสเปนเวลา 3 ปีโดยไม่เคยได้กลับบ้าน เรียกว่าเปนหมาไฮโซหรือเด็กนอกก็ว่าได้
(แต่ตอนนี้มันบินกลับมาแร้ว นอนทำหน้าเบื่ออยู่ในบ้านหลังใหญ่แถวๆ บางนา)

2.วันก่อนอ่านกฎแห่งความสุข 4 ข้อของกามูส์ และคิดว่า นี่แหละแผนที่ชีวิตของกรูหลังจากนี้ (หลังจากที่คิดว่า อนาคตที่เคยวาดไว้มันพังครืนไม่เป็นท่า และมองเส้นทางชีวิตไม่ออกอีกต่อไป)
กฎที่ว่าได้แก่ อยู่ในที่ที่มีอากาศโปร่ง, รักใครสักคน, พ้นจากความทะเยอทะยาน และทำงานสร้างสรรค์
ซึ่ง ความจริงคิดว่า ตอนนี้ก็ครบทั้งสี่แล้วล่ะ แต่ยังไม่ค่อยสมบูรณ์

3.คนที่มีอิทธิพลในความเป็นตัวเรามากที่สุด คิดว่าเป็น ย่า
เพราะว่าเราอยู่กับย่าตั้งแต่เด็กๆ ย่าเป็นแบบอย่างในช่วงที่เราเริ่มเรียนรู้ ที่เห็นได้ชัดคงเป็นเรื่องการไม่เอาเรื่องเงินเรื่องทองมาเป็นปัญหาในการใช้ชีวิต และไม่จำกัดว่าหมอนนอนหนุนหัวควรจะอยู่ตรงไหน เพราะฉะนั้นถ้าตื่นมาแล้วหมอนหนุนหัวมาอยู่ที่ปลายตีนก็ไม่ถือว่าเป็นปัญหาและไม่บาป

4.นามสกุล เอกอ่อนแสง เป็นนามสกุลของย่า
เพราะฉะนั้นไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมกรูนามสกุลไม่เหมือนแม่และพี่

5.อนาคต นอกจากอยากเรียนไวโอลีนให้มันเป็นๆ เสียทีแล้ว ซึ่ง เออ...อานะ นอกจากนั้นก็อยากเปิดร้านกาแฟที่มีหนังสือให้คนนั่งอ่านได้เยอะๆ บรรยากาศดีๆ แต่ตอนนี้ยังชงกาแฟกินเองไม่อร่อยเอาเสียเลย

blog tags ต่อไป sese และ p_keng

เล่มใหม่มาแล้วก๊าบ

2007-01-28T05:47:00.000-08:00

i'm not lost, just undiscover

2007-01-28T05:26:00.001-08:00

I look at you, you bite your tongue.

You don't know why or where I'm coming from.

But in my head I'm close to you.

We're in the rain still searching for the sun.

You think that I want to run and hide.

That I keep it all locked up inside but I just want you to find me.

I'm not lost; not lost, just undiscovered.

And when we're alone we are all the same as each other.

You see the look that's on my face.

You might think I'm out of place.

I'm not lost, no, no, just undiscovered.

Well the time it takes to know someone.

It all can change before you know it's gone.

So close your eyes and I feel the way I'm with you now.

Believe there's nothing wrong.

I'm not running, I'm not hiding.

But if you dig a little deeper, you will find me

chieng mai in memory

2007-01-27T07:11:00.000-08:00

when mahbuea hav to sleep

2007-01-27T06:22:00.000-08:00

ก่อนหน้านี้ ใครคนหนึ่งเคยพูดว่า อยากเดินเข้ามาในชีวิตเรา เพื่อสร้างความสุขในโลกที่ดูเศร้าหมอง
เธอคนนั้นทำได้อย่างที่พูด
แม้เพียงการขานชื่อกันสั้นๆ ก็ทำให้เรารู้สึกดีได้อย่างที่ไม่เคยมาก่อน
เมื่อมันหมายถึงการตอกย้ำว่า ในโลกใบเหงาใบนี้ เรามีใครอีกคนยืนอยู่เคียงข้าง...เสมอ

โชคดีที่วันนั้นเราได้รับความใจดี

แต่ไม่รู้ว่าเราเป็นนักสะสมที่ไม่ได้เรื่อง หรือเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่รู้จักคำว่า พอ
ถ้าเปรียบความสุขที่ได้รับ หรือเอาเป็นรูปธรรมสักหน่อย เสียงหัวเราะที่พวกเราขบขัน ตั้งแต่เสียงคิกคักไปจนถึงแหกปากตะโกนจนคนข้างๆ หาว่าบ้า
หนึ่งครั้ง ต่อไม้ไอติมหนึ่งไม้
ทั้งที่เมื่อวางทับซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ก็คงจะใหญ่กว่าบ้านสามชั้นที่แม่เราตั้งใจสร้างนานนับปี
แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเพียงภาพเลือนลาง ความทรงจำเราไม่ทำงาน หรือเราละเลยไม่สนใจจนทำให้มันค่อยๆ ระเหยหายไปด้วยการร้องไห้

ในเสียงร้องไห้ หลายครั้งเราตั้งคำถามว่า ทำไม

ทำไมมันใจร้ายจัง

แม้เพียงการขานชื่อกันสั้นๆ บางครั้งก็ทำให้เรารู้สึกเหงามากมาย

...

แต่สุดท้าย ไม่ว่าจะเป็นเพราะสัญชาตญาณ ความเบื่อหน่ายของเหตุการณ์(ร้องไห้)ซ้ำซาก หรืออะไรก็ตาม เราก็ต้องหาทางเยียวยาตัวเอง
ถ้าเราเหงา เราก็มีเพื่อน ถ้าเศร้า เราก็ระบายออกมา ถ้าป่วยก็กินยา ออกกำลังกาย
ถ้าเริ่มจะหลุดลอย ก็ศึกษาสัจจธรรม
ถ้าคุยกันแล้วมันเจ็บ...
ก็หยุดคุย
ถ้าร้องไห้แล้วยิ่งเศร้า ก็หยุดร้อง...

ที่ผ่านมา ไม่ว่ายังไงมันยังคงเป็นความใจดี
...เราเองที่ไม่รู้จักพอ

Butterfly

2006-12-17T07:58:00.000-08:00

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามที่ว่า "อยากจะทำอะไร"
เสี่ยวเย่ใช้เวลาคิดหนึ่งวัน ก่อนจะกลับมาตอบกับเธอว่า
อยากหาผู้หญิงสักคน และทำงานดีๆ

some emotion of n'me

2005-09-21T10:21:00.000-07:00

loneliness is when u hav no one to miss..

2005-05-26T03:39:00.000-07:00

NANA, if u love AI Yasawa, love NANA

2005-05-24T00:55:00.000-07:00

how can i do,
when my way out is blur?

2005-05-19T02:20:00.000-07:00

lonely planet